Kitap bittiğinde içimde tuhaf bir sızı kaldı. Öyle büyük olaylar, çarpıcı sahneler yok belki ama insanın içine işleyen bir derinliği var. Sándor Márai yine insan ruhunu didik didik etmeyi başarmış. Bir boşanma davası üzerinden aslında aşkı, gururu, geçmişi ve insanın kendi kendine bile itiraf edemediği duygularını anlatıyor.
En çok hoşuma giden şey, olaydan çok karakterlerin iç dünyasına odaklanması oldu. Herkes haklı gibi, ama aynı zamanda herkes biraz suçlu. İlişkilerdeki kırılganlığı, yanlış anlaşılmaları ve yıllar geçse de dinmeyen duyguları o kadar sade ama etkili bir dille anlatmış ki okurken sık sık durup düşünmek istedim. Özellikle yüzleşme anları gerçekten çok güçlüydü.
Kitap biraz ağır ilerliyor, hızlı bir kurgu bekleyenler için durağan gelebilir. Ama bence asıl güzelliği burada. Satır aralarında insanın kendi hayatına dair şeyler bulması mümkün. Márai’nin dili hem zarif hem de keskin; bazen tek bir cümleyle insanın içini yakabiliyor.
Ben çok severek okudum. Duygusal derinliği olan, karakter analizlerini seven herkesin keyifle okuyacağını düşünüyorum. Bitirdiğimde “iyi ki okumuşum” dediğim kitaplardan biri oldu.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.