"HEZAR"
"Âdemî var insan andan yaşıdır
Âdemî var hayvan andan yahşidir."
Bir sohbet anında bize dönüp “Andelip, Bürbüdek, Öttürgen ne demek biliyor musun?” diye sorsalar, ne yanıt verirdik? Çoğumuz gibi, belki de bir an duraksardık. Oysa bu kelimeler, hepsi bir “bülbül”… Binbir sesli, nameli, gizemli ve hüzünlü bir varlığın farklı dillerde, farklı coğrafyalardaki adları. Eser, bu kaybolan kelimeler kadar derin ve sarmal bir hikâyeyi anlatıyor bize. Bir yanda, duyma yetisini kaybetmek üzere olan dâhi orkestra şefi Ali Kemal, diğer yanda onu geçmişin karanlık dehlizlerine sürükleyen bir sırlar yumağı. Ve tam ortada, elinde günlüğüyle, sessizliğin en güçlü sesi olmayı bekleyen Beste Bülbül.
Beste, çocuk esirgeme kurumunda çalışan genç bir kadındır. Ama onu asıl tanımlayan mesleği değil, çocukluğunda yaşadığı ve adını koyamadığı o travmadır. O olaydan sonra sesi çıkmaz Beste’nin. Konuşamaz değil; konuşamaz hâle getirilmiştir. Yaşadıklarını anlatamaz, anlatamadığı için de hesap soramaz. Sessizlik, onun hem sığınağı hem de hapishanesidir.
Yıllar sonra aynı kurumda Kadir’le tanışır. Kadir, Beste gibi çocukların korunması gerektiğine inanan, idealist bir gençtir. Birlikte iyiliğin mümkün olabileceğine inanırlar. Fakat bu hikâye, saf bir “iyiler kazanır” anlatısı değildir. Çünkü kötülük, çoğu zaman yüksek sesle değil; görmezden gelinen bir sessizlikle var olur.
Zaman ilerledikçe anlatı genişler ve sahneye Komiser Murat, gazeteci Reyhan ve Ali Kemal çıkar. Ali Kemal, “Mutlak Kulak” olarak anılan, yurtdışında eğitim almış, başarıyı bir kalkan gibi kullanan bir orkestra şefidir. Kendini hep yukarıda konumlandırmış, etrafındaki kötülüklere kulaklarını bilinçli olarak kapatmıştır. Onun dünyasında tek bir ölçü vardır: mükemmellik.
Ali Kemal bir duyu kaybı yaşamaya başlamıştır ve zamanla tamamen işitme yetisini kaybedecektir. Hayatını ses üzerine kurmuş bir adam için bu, sadece fiziksel bir yıkım değil; ahlaki bir çöküştür aynı zamanda. Gerçeği herkesten saklayarak kariyerinin son gösterisine kadar dayanmayı seçer. Ama geçmiş, susturuldukça yok olan bir şey değildir. Tam tersine, bastırıldıkça geri döner. Gizli mesajlar almaya başladığında anlarız ki geçmişte göz ardı edilen bir gerçek vardır. Ve şimdi bu gerçek, onun karşısında bir tehdit olarak durmaktadır. Gazeteci Reyhan’ın soruları ve Komiser Murat’ın ısrarcı takibiyle olaylar iç içe geçer, sessizlik katman katman çözülür.
“Hezar”, Farsçada “bin” demek. “Bülbül” anlamına gelen “Hezar” ise, bin bir türküyü, bin bir hüznü ve bin bir sırrı taşıyan bir metafora dönüşüyor. Tıpkı farklı adlara sahip olan bülbül gibi, kitabın karakterleri de farklı kimlikler, geçmişler ve acılar taşıyor. Yazar, her birini “özel bir kafese” koymadan, onların seslerini duyurmaya çalışıyor.
Birden fazla anlatıcı ve anlatım tekniği kullanarak, bizleri psikolojik ve sosyolojik bir labirentin içine çekiyor. Karakterlerini “suç, ceza, yazgı, yargı, varlık ve hiçlik sarmalında sıkışıp kalan bireyler” olarak konumlandırıyor. Bu, sadece polisiye bir gerilim değil; aynı zamanda insan ruhunun karanlık ve aydınlık köşelerine yapılan derin bir yolculuk.
Edebiyatın en güçlü yanlarından biri, sessiz kalanların hikâyesini anlatabilmesidir. Hezar işte tam da bunu yapıyor; toplumun görmezden geldiği, yok saydığı gerçekleri, bizzat yaşayanların dilinden aktarıyor. Çünkü yok saymak, sorunları ortadan kaldırmıyor. Sadece onları görünmez kılıyor, ta ki yeniden ve daha acımasız bir şekilde hayatımıza müdahale edene kadar.
Yazar, bizden hız istemiyor; dikkat, sabır ve yüzleşme talep ediyor. Bu kitabı bitirdiğinizde belki yeni kelimeler öğrenmiş olacaksınız ama asıl önemli olan, artık eskisi gibi duyamayacağınız bir sessizlikle baş başa kalmanız.
Çünkü bazı hikâyeler vardır; okunmaz, dinlenir.
Ve bazı sesler…
Ancak sustuğumuzda duyulur.
Kitapla Kalın.
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.