72.KOĞUŞ-ORHAN KEMAL,103 sayfa
Orhan Kemal ‘in kısa ama insanın içini burkan 
72. Koğuş romanı Türkiye’de
bir cezaevinde yoğun sefaletin yaşandığı bir koğuşu ve bu koğuşta kalan Ahmet Kaptan adlı naif karakterli mahkûmun trajedisini anlatır.
Kitap, insan onurunun sefalet karşısındaki sınavını, dayanışmayı ve kaçınılmaz yozlaşmayı anlatırken,açlık ve parasızlığın insanı ne hale getirdiğini,onurunu nasıl ayaklar altına aldığını,cezaevinde bile parası olanın “ağa” olmayanın nasıl sefillik çektiğini anlatan hüzünlü bir roman.
Aynı zamanda umudun bittiği,en karanlık anlarda bile insanın bir hayale tutunma ihtiyacını da işler.
72. Koğuş, cezaevinin en alt tabakasının, yani hiçbir geliri olmayan, kimsesiz ve "adem babalar" olarak adlandırılan mahkumların kaldığı çok kötü bir yerdir. Burası soğuğun, açlığın ve pisliğin kol gezdiği bir koğuştur.
Ahmet Kaptan,72.Koğuşun sessiz ama saygı duyulan bir “sakini”.Bir gün annesinden o zamanın parasına göre yüklü bir para gelir.(150 TL) O anda koğuşta her şey değişir.Bir anda koğuşun ağası olur,(para sen nelere kadirsin) herkes beton üzerinde yatarken,ona yatak,yorgan temin edilir,bir dediği ikiletilmez.Kaptan gelen parayı tek başına yemek yerine koğuş arkadaşları ile paylaşır.Arkadaşlarına,yatak,yorgan,yiyecekler alır.Koğuş boyanır,cam,çerçevesi yenilenir.Koğuş Kaptan sayesinde bayramı yaşar.
Kaptan’ın kadın mahkumlardan birine duyduğu aşk ve aç gözlü koğuş arkadaşlarının onu sömürmesi,tüm parasını kadın için harcıyormuş gibi gösterip elinden alması,Kaptanın yine fakirliğe düşmesiyle hazır düzene alışanların iki yüzlülüğü onu yalnızlığa ve trajik bir sona sürükler…
Orhan Kemal ‘in kısa ama insanın içini burkan 72. Koğuş romanı Türkiye’de
bir cezaevinde yoğun sefaletin yaşandığı bir koğuşu ve bu koğuşta kalan Ahmet Kaptan adlı naif karakterli mahkûmun trajedisini anlatır.
Kitap, insan onurunun sefalet karşısındaki sınavını, dayanışmayı ve kaçınılmaz yozlaşmayı anlatırken,açlık ve parasızlığın insanı ne hale getirdiğini,onurunu nasıl ayaklar altına aldığını,cezaevinde bile parası olanın “ağa” olmayanın nasıl sefillik çektiğini anlatan hüzünlü bir roman.
Aynı zamanda umudun bittiği,en karanlık anlarda bile insanın bir hayale tutunma ihtiyacını da işler.
72. Koğuş, cezaevinin en alt tabakasının, yani hiçbir geliri olmayan, kimsesiz ve "adem babalar" olarak adlandırılan mahkumların kaldığı çok kötü bir yerdir. Burası soğuğun, açlığın ve pisliğin kol gezdiği bir koğuştur.
Ahmet Kaptan,72.Koğuşun sessiz ama saygı duyulan bir “sakini”.Bir gün annesinden o zamanın parasına göre yüklü bir para gelir.(150 TL) O anda koğuşta her şey değişir.Bir anda koğuşun ağası olur,(para sen nelere kadirsin) herkes beton üzerinde yatarken,ona yatak,yorgan temin edilir,bir dediği ikiletilmez.Kaptan gelen parayı tek başına yemek yerine koğuş arkadaşları ile paylaşır.Arkadaşlarına,yatak,yorgan,yiyecekler alır.Koğuş boyanır,cam,çerçevesi yenilenir.Koğuş Kaptan sayesinde bayramı yaşar.
Kaptan’ın kadın mahkumlardan birine duyduğu aşk ve aç gözlü koğuş arkadaşlarının onu sömürmesi,tüm parasını kadın için harcıyormuş gibi gösterip elinden alması,Kaptanın yine fakirliğe düşmesiyle hazır düzene alışanların iki yüzlülüğü onu yalnızlığa ve trajik bir sona sürükler…
·
413 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.