Vahşetin Çağrısı, Jack London’ın 1903’te, altına hücumun buz gibi rüzgârlarında yazdığı, bir köpeğin evcilden vahşiye dönüşümünü anlatan en çarpıcı, en ilkel güç destanıdır.
Eser, içimizdeki uyuyan kurdun uyanışı,
medeniyetin ince kabuğunun altında yatan pençelerin çıkışı, ve hayatta kalmak denen o acımasız oyunun en çıplak, en kanlı halidir.
Buck, Santa Clara Vadisi’nde yargıç Miller’ın şımarık, konforlu ev köpeğidir: bahçede koşar, ateş başında uyur, sevgiyle okşanır. Ama altın ateşi başlar.
İnsanlar para için köpek arar, köpekler içinse ölüm.
Buck çalınır, satılır, sopayla dövülür, zincire vurulur.
Yukon’un karlı steplerine, kızaklara koşulur.
Burada sopa yasadır, diş kanundur, zayıf ölür.
London burada şunu yapar:
İnsanı kenara çeker, köpeği merkeze koyar.
Buck’ın gözünden bakarız dünyaya: soğuk ısırır, açlık kemirir, rakip diş gösterir. Spitz’le ölümüne kavga eder, lider olur. Thornton’la tanışır, o nadir insanlardan biri ki sevgi verir, sadakat alır.
Ama Thornton gider, Buck kalır. Ve o zaman gelir: vahşetin çağrısı.
O çağrı, ormandan gelen ulumadır.
Kanında yankılanan eski kurt atalarının sesidir.
Buck dinler, koşar, katılır. Evcillik soyulur gider; geriye saf, vahşi, özgür bir varlık kalır.
“Ve Buck, eski vahşi atalarının uzun uykusundan uyanır gibi, içindeki o eski özlemi duydu.”
“Yaşam çığlığının doruğundan aşağı, Ölümün ellerine indiğini duyunca Buck’ın arkasındaki bütün grup zevk içinde bir cehennem çığlığı attı.”
Bu satırlar, sadece bir köpeğin değil; insanın da içindeki o ilkel ateşin nasıl yeniden alevlendiğinin kanıtıdır.
Bir hayvan hikâyesi değil, medeniyetin kırılganlığının ve doğanın ezici gücünün alegorisidir.
Bir macera değil, hayatta kalmanın en acımasız dersidir.
Ve nihayetinde: insanın kendi vahşiliğini, özgürlüğünü ve yalnızlığını kurt ulumasıyla kucaklamasının destanıdır.
Okurken buzun soğuğunu iliklerinde hissedersin.
Karın altında yatan kemikleri, pençelerin kanını, ulumanın yankısını duyarsın.
Buck’ın dönüşümü seni de dönüştürür:
“Ben de mi böyleyim?” diye sordurur.
“Medeniyet mi beni tutuyor, yoksa ben mi onu terk etmek istiyorum?”
Kitap bittiğinde, elinde bir zincir parçası kalır gibi hissedersin. Ama o zincir kırılmış.
Ve uzaklardan bir uluma duyarsın.
O uluma sana seslenir.
Dinle. Belki hâlâ çağırıyordur.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.