Kitap dışarıdan bakınca eski bir çocuk kitabına benziyor ama okuyunca aslında çocukluk bir tarafı olmadığını fark ediyorsun. İçinde kısa kısa hikâyeler var ve çoğunda insanların yaptığı hataların nasıl sonuçlandığını görüyorsun. Genelde mutlu son yok. Daha çok, yapılan yanlışın bir karşılığı olduğunu gösteren sert bir anlatımı var.
Hikâyeler kısa olmasına rağmen bıraktığı his pek hafif değil. Çizimler ilk anda komik gibi dursa da metinlerle birlikte düşününce o kadar masum gelmiyor. Bazı yerlerde insan gülmeli mi üzülmeli mi emin olamıyor. Eski tarz bir mizah var ama bugünden bakınca daha karanlık bir havası olduğu hissediliyor.
Wilhelm Busch’un hayatına dair anlatılanlar da bunu tamamlıyor. Zor bir çocukluk geçirmesi, içine kapanık biri olması ve insanlarla arasına mesafe koyması, yazdıklarının tonunu anlamayı kolaylaştırıyor. Yani metinlerin amacı sadece güldürmek değil gibi duruyor.
Aslında anlatılan konular çok basit: yaramazlık, açgözlülük, kibir, dikkatsizlik… Ama sonuçları ağır. Kitap uzun uzun ders vermiyor, sadece olanı gösteriyor. Bu da daha etkili hissettiriyor.
Ben okurken bayıldım diyemem ama farklı bir deneyimdi. Çabuk bitiyor ama akılda da kalıyor. Herkes sevmeyebilir ama alışılmışın dışında bir şey okumak isteyenlerin ilgisini çekebilir.
·
13 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.