Haberin yok ben ölüyorum...
Kitap hakkında hiçbir şey bilmeden başladım okumaya. Başlarda bir aşk hikâyesi gibi ilerlerken, bir anda kendimi 1968 yılında “fikir suçu” gerekçesiyle tutuklanan bir adamın hikâyesinin içinde buldum. Selim’in biricik aşkından ve adeta kendi parçası olan çocuğundan koparılışını, hapishanede yaşadıklarını okumak oldukça sarsıcıydı. Kitapta hem Selim’in gönderdiği mektuplar (gardiyanların uygun bulmadığı yerleri çizilmiş hâliyle), hem ona gelen mektuplar hem de gerçekten yaşananlar var. Selim’in asıl yaşadıklarını başka bir deftere kaydetmesi ve tüm bu katmanları birlikte okumak; olayları farklı açılardan görmek gerçekten etkileyiciydi. Birisi bana bu kitabı Zülfü Livaneli değil de Ahmet Ümit yazdı deseydi, hiç şaşırmazdım. Dili bana oldukça benzer geldi. Eğer bu dönemi anlatan çok fazla kitap okumuş olsaydım belki sıkabilirdi ancak bu konuda en son bir yıl önce bir şey okuduğum için kitabıakıcıydı ve ilgiyle tamamladım.
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.