Kendini bulmak bir varış mı, yoksa bir uyanış mı?..Duygu ve Düşünce
Saygıdeğer yazarımız tamamen toplumun halkın içinden insana hitap ediyor samimi bir dille. Bu hayat hikayesi de normal fakat yanlışlarla dolu ibretlik bir hikayenin anlatısı. Belki bu yüzdendir 
Kendini Arayan Kadın'da da tam adını veremediğim his buydu sanırım. Farklı bir sadelik var, bir filmin normal bir gününü izler gibi diyebilir miyim, belki... Şimdi gelelim Nilüfer’in hayatının devamına.
Kitap bana göre "kendini bulmak nedir?" "İnsan kendini nerede nasıl aramalıdır ve hangimiz kendimizi bulmuş insanlarız?" soruları ekseninde bu sorulara çok manevi niteliklerde cevap bulabileceğimiz bir kitaptı. İbretlik ama sahiden insanın doğru halde olmak ve en başta kendi olmak üzere hayatı anlamak istediğinde derinliklerimize sorgu-sual yaptırabilen bir türden.
Bu denli ibretlik temalı bir eseri ilk defa okumuş bulundum ve tesirlerinin böyle hisli olması sebebi bana göre hikayelerin gerçek halktan kimselerin yaşantılarından süzülerek yazılmış olması. Böyle olunca kitap aynı zamanda hem bir hayat hikayesi okuması tadında hem de düşündürücü-öğretici nitelikte bir okuma oldu ve hem bu kitabını ele alarak hem de ilerleyen süreçlerde okuyacağım 
Gençlik Mektupları eseri birkaç özetine dair okumalarım ile demeliyim ki yazar genç kitleye samimi dille etki eden, kişiyi kendisiyle konuşturan düzeyde eser vermiş durumda.
İnsanlar doğar büyür ve başta ailelerin olmak üzere zamanla yer aldıkları çevrelerin içinde onlara benzemeye başlarlar. Peki bu tamamen kendi iradesi ile olan bir şey mi? Akılla davranan her insanın davranışının ardında iradesi yer alır elbette ama hayat ve insanlar öyledir ki iradeyi renkten renge sokabilir sonunda insanları istedikleri kişiliğe de katabilirler. Bu gibi hallere baktığımızda insan nefsinin, hayat ile manevi denge oluşumunun insanın kendini bulma yolculuğunda asıl başta gelen yer olduğunu görürüz. İnsanın en önemli ve ilk değerleri bu manevi huzurun bulunduğu ibadet makamlarındadır. Yoksa insan koruyamadığı iradesi ile her türlü hale bürünmüş bir değer bile biçmeyen hallerde kendini kaybetmiş olabilir.
Sonunda ise Nilüfer’in başına bir hadise gelir ki o bu olayı dünya hayatına aşırı bağlılığından ve maneviyattan uzak yaşantısından sıyrılması için uyarı olarak görür. O eski çirkin kalabalığın artık ondan uzaklaşmasına insanların sahteliğini tekrar şahit olur. Sonunda gerçek ve karşılıksız sevginin maneviyatta olduğunu düşüncesine hakim olur haliyle nihayetinde Nilüfer kendini bulur. diyebiliriz.
𝗣𝗲𝗸𝗶 𝗯𝗶𝘇𝗶 𝗯𝗶𝘇 𝘆𝗮𝗽𝗮𝗻 𝘀̧𝗲𝘆 𝗱𝗮𝗵𝗮 𝗰̧𝗼𝗸 𝗸𝗲𝗻𝗱𝗶 𝗶𝗿𝗮𝗱𝗲𝗺𝗶𝘇 𝗺𝗶 𝘆𝗼𝗸𝘀𝗮 𝗰̧𝗲𝘃𝗿𝗲𝗻𝗶𝗻 𝗯𝗶𝘇𝗲 𝗯𝗶𝗰̧𝘁𝗶𝗴̆𝗶 𝗿𝗼𝗹𝗹𝗲𝗿 𝗺𝗶𝗱𝗶𝗿?
Kendini Arayan Kadın'da da tam adını veremediğim his buydu sanırım. Farklı bir sadelik var, bir filmin normal bir gününü izler gibi diyebilir miyim, belki... Şimdi gelelim Nilüfer’in hayatının devamına.
Kitap bana göre "kendini bulmak nedir?" "İnsan kendini nerede nasıl aramalıdır ve hangimiz kendimizi bulmuş insanlarız?" soruları ekseninde bu sorulara çok manevi niteliklerde cevap bulabileceğimiz bir kitaptı. İbretlik ama sahiden insanın doğru halde olmak ve en başta kendi olmak üzere hayatı anlamak istediğinde derinliklerimize sorgu-sual yaptırabilen bir türden.
Bu denli ibretlik temalı bir eseri ilk defa okumuş bulundum ve tesirlerinin böyle hisli olması sebebi bana göre hikayelerin gerçek halktan kimselerin yaşantılarından süzülerek yazılmış olması. Böyle olunca kitap aynı zamanda hem bir hayat hikayesi okuması tadında hem de düşündürücü-öğretici nitelikte bir okuma oldu ve hem bu kitabını ele alarak hem de ilerleyen süreçlerde okuyacağım Gençlik Mektupları eseri birkaç özetine dair okumalarım ile demeliyim ki yazar genç kitleye samimi dille etki eden, kişiyi kendisiyle konuşturan düzeyde eser vermiş durumda.
İnsanlar doğar büyür ve başta ailelerin olmak üzere zamanla yer aldıkları çevrelerin içinde onlara benzemeye başlarlar. Peki bu tamamen kendi iradesi ile olan bir şey mi? Akılla davranan her insanın davranışının ardında iradesi yer alır elbette ama hayat ve insanlar öyledir ki iradeyi renkten renge sokabilir sonunda insanları istedikleri kişiliğe de katabilirler. Bu gibi hallere baktığımızda insan nefsinin, hayat ile manevi denge oluşumunun insanın kendini bulma yolculuğunda asıl başta gelen yer olduğunu görürüz. İnsanın en önemli ve ilk değerleri bu manevi huzurun bulunduğu ibadet makamlarındadır. Yoksa insan koruyamadığı iradesi ile her türlü hale bürünmüş bir değer bile biçmeyen hallerde kendini kaybetmiş olabilir.
Sonunda ise Nilüfer’in başına bir hadise gelir ki o bu olayı dünya hayatına aşırı bağlılığından ve maneviyattan uzak yaşantısından sıyrılması için uyarı olarak görür. O eski çirkin kalabalığın artık ondan uzaklaşmasına insanların sahteliğini tekrar şahit olur. Sonunda gerçek ve karşılıksız sevginin maneviyatta olduğunu düşüncesine hakim olur haliyle nihayetinde Nilüfer kendini bulur. diyebiliriz.
𝗣𝗲𝗸𝗶 𝗯𝗶𝘇𝗶 𝗯𝗶𝘇 𝘆𝗮𝗽𝗮𝗻 𝘀̧𝗲𝘆 𝗱𝗮𝗵𝗮 𝗰̧𝗼𝗸 𝗸𝗲𝗻𝗱𝗶 𝗶𝗿𝗮𝗱𝗲𝗺𝗶𝘇 𝗺𝗶 𝘆𝗼𝗸𝘀𝗮 𝗰̧𝗲𝘃𝗿𝗲𝗻𝗶𝗻 𝗯𝗶𝘇𝗲 𝗯𝗶𝗰̧𝘁𝗶𝗴̆𝗶 𝗿𝗼𝗹𝗹𝗲𝗿 𝗺𝗶𝗱𝗶𝗿?·
166 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Güzel inceleme olmuş emeğinize sağlık..
İnsan kendi iradesine hakim olamazsa her daim çevresine yenilmeye mahkum olur 🙏🍀
