“Tembelliğin Ardındaki Toplumsal Eleştiri”Alıntı
Oblomov, 19. yüzyıl Rus edebiyatının sembolik karakterlerindendir.
Oblomov, yaşamının amacını bulamamış, (onun deyimiyle söndürülmüş) sahip olduğu her şeyi kendi isteği ve iradesiyle elinin tersiyle itmiş Zahar adlı hizmetkarıyla pis bir evde bir koltukta yaşamayı tercih etmiş, kendisi bir soylunun oğludur, toprak sahibidir.
Oblomov, bir günde değil zaman içinde bu hale gelmiştir kendi anlatımıyla ele alacak olursak: "____Biliyor musun Andrey, hayatımda hiçbir zaman kurtarıcı ya da yıkıcı bir ateş yanmadı. Hayatım, renklerin ışığın üzerine yavaş yavaş düştüğü, sonra diğerlerine olduğu gibi gündüze dönüşen, hararetle yanan, parlak öğle vakti her şeyin kaynaşıp durduğu sonra giderek her şeyin sessizleştiği, giderek solgunlaştığı ve akşama doğru doğal bir şekilde ve yavaş yavaş söndüğü sabaha benzemedi. Hayır benim hayatım bir sönüşle başladı. Tuhaf ama öyle! Kendimin bilincine vardığım ilk andan itibaren, çoktan söndüğünü hissettim! Ofiste evrak yazarken sönmeye başladım; daha sonra hayatta onlarla ne yapacağımı bilmediğim gerçekleri kitaplarda okuyarak söndüm, amaçsız ve samimiyetsiz buluşmalarla sürdürülen dostluklarla, söylentileri, dedikoduları, taklitleri, acımasız ve soğuk gevezelikleri, boş sözleri dinleyerek söndüm; sevdiğimi sanıp gelirimin yarısından fazlasını Mina'yla gücümü tüketip söndüm; makul bir damat adayı olarak salonlarına kabul ettikleri davetlerde, kabul günlerinde rakun paltolar ve kunduz yakalar arasında Neva Bulvarı'nda kasvetli ve tembel yürüyüşler yaparken söndüm...hayatımı ve aklımı önemsiz şeylere harcadım ve söndüm."__
Özellikle son cümleden de anlaşıldığı üzere Oblomov hayatının bir döneminde dışadönük, "herkes gibi" bir hayat yaşamıştır, şu an geldiği durumda her okuduğum satırda, her arkadaş ziyaretinde hissettiğim duygu "dışarıdaki hayatı lüzumsuz bulmasıydı" dışardan ona bakıp acıyan, eleştiren, akıl veren arkadaş ve çevresi hakkında düşündüğü tek şey onların hayat koşuşturmalarını nafile bulmak, anlamsız bulmaktı. "Ne için yapıyorlar bunu? Meşhur bir eve davet almak için mi? Prens ellerini sıksın diye mi?" Romanda dönemin memurlarına, meyhanede içip iş kovalayan aylak adamlara, her sabah gün doğumuyla işe başlayıp ay ile eve giren adamlara... eleştiri hakimdi, bu eleştiriyi sözlü yapmasa da tembelliği bir karakterin ruhunda derinleştirerek toplumsal bir çöküşün simgesi haline getirir.
Oblomov karakteri ve duruşuyla zaman zaman beni okurken yorsa da ona şefkat duymadan kendinizi alamıyorsunuz. Özellikle Olga ile ilgili olan bölümlerde ona kızmamak ve "hadi Oblomov, bu sefer bari..." demeden de duramıyorsunuz.
Genç ve idealist Olga, Andrey'i ulaşılmaz bir "güç sembolü" görüyorken Oblomov'u hayalindeki erkeğe dönüştürmek istiyor. Sürekli yaşadığı durağan halleri, bir gülüp bir ağlamaları kesinlikle yaşadığı iç çatışmaların dışavurumuydu.
Son olarak Zahar.. İlk defa bir kitabı okurken kahkaha attım. Teşekkür ederim kirli elli adam ♡ 
Oblomov 
İvan Gonçarov
Oblomov İvan Gonçarov·
123 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.