Pakistan’dan Yükselen Bir Adalet Sesi: Mukhtar Mai
Bu kitaba bir kadın hikâyesi okuyacağımı bilerek başladım. Etkileneceğimi düşünüyordum; ama bu kadar derinden sarsılacağımı tahmin etmemiştim. Sayfalar ilerledikçe bazen gözyaşlarımı tutamadım, bazen kitabı kapatıp nefes almak zorunda kaldım. Bu yalnızca bir mağduriyet anlatısı değil; bu, insan onurunun yerle bir edildiği bir yerde ayağa kalkmanın hikâyesi.
Mukhtar Mai’nin yaşadıkları tarif edilemez bir acı. Ancak kitabı güçlü kılan şey, yaşanan zulmün kendisi değil; o zulmün karşısında dimdik durabilme iradesi. İmkânsızlıkların, baskının ve ölüm tehdidinin ortasında bir kadının “adalet istiyorum” diyebilmesi… İşte asıl kırılma noktası burada. Kendi adaletini sağlamak için yola çıkan bir insanın sesi, yalnızca kendi köyünde değil, tüm dünyada yankı bulabiliyor.
Bu kitabı okurken ister istemez kendi ülkemi düşündüm. Bugün yaşanan kadın cinayetlerini, susturulan sesleri, görmezden gelinen adaletsizlikleri… Ve şuna inandım: Bir kişi ayağa kalktığında, bu sadece bireysel bir direniş olmuyor. Bu, başkalarına da cesaret veren bir kıvılcım oluyor. Mukhtar Mai bir sembole dönüşmüşse, bu onun korkusuzluğundan çok, vazgeçmemesinden kaynaklanıyor.
Kadınlar olarak sistemi değiştirebileceğimize inanıyorum. Çünkü tarih, bir kişinin kararlılığının nasıl toplumsal bir dönüşüme kapı aralayabildiğini gösteriyor. Adalet beklenen bir şey değil; talep edilen, uğruna mücadele edilen bir hak. Bu kitap, tam da bunu hatırlatıyor.
Ve elbette bu satırları yazarken Mustafa Kemal Atatürk’ü anmadan geçmek mümkün değil. Türk kadını için Atatürk bir dönüm noktasıdır; hatta bir mucizedir. Bugün zaman zaman onun mirası gölgelenmeye çalışılsa da, sahip olduğumuz birçok hakkın temelinde onun açtığı yol vardır. Kadınların kamusal alanda var olabilmesi, eğitim ve seçme-seçilme hakkı gibi kazanımlar, bir toplumun kaderini değiştiren adımlardır. Bu bilinçle baktığımda, hem şükran hem de sorumluluk hissediyorum.
Namus adına , yalnızca Pakistan’daki bir kadının hikâyesi değil. Bu kitap, adaletin coğrafyasının olmadığını; cesaretin sınır tanımadığını gösteriyor. Okurken acıttı, ama aynı zamanda güç verdi. Bittiğinde içimde tek bir soru kaldı: “Biz ne yapıyoruz?”
Belki de asıl inceleme burada başlıyor.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.