Tek kelime ama derinliği ve anlatmak istedigi anlam oyle büyük ki...
Bu kitap, “engelli” diye etiketlediğimiz ama aslında bizim ötekileştirdiğimiz, görmezden geldiğimiz hayatları anlatıyor. Toplumun eksik gördüğü bireylerin değil; eksik bakışların hikâyesi bu.
Roman boyunca fiziksel ya da zihinsel farklılıkların değil, sevgisizliğin ve anlayışsızlığın nasıl yaralayıcı olduğunu görüyoruz. Asıl engelin bedenlerde değil, kalplerde ve bakışlarda olduğunu fark ediyor insan.
Ve kitabın ismine yüklenen anlam tam da burada derinleşiyor…
“İsimsizler” denilenler, farklılıkları olan çocuklar değil; onları görmezden gelen, yok sayan, sorumluluktan kaçan yetişkinler. Kendi vicdanını susturmayı seçen, bakmamayı tercih eden, sessizliğiyle yaralayan büyükler…
Ama kitabın en etkileyici taraflarından biri hiç şüphesiz Pınar Öğretmen…
Pınar Öğretmen’in azmi, sabrı ve sevgisi hayran olunası. Çünkü o sadece bir öğretmen değil; bir hayat dönüştürücü. Çocukluğunda kendi görünmezliğini yaşamış, anlaşılmamış, belki de yeterince görülmemiş bir çocukken; hayatına dokunan bir öğretmen sayesinde şekillenmiş bir karakter o.
Ve o dokunuş, zincirleme bir iyiliğe dönüşüyor.
Kendisinde iyileşen yanları, başkalarının hayatına umut olarak taşıyor.
Bir öğretmenin bir çocuğun kaderini nasıl değiştirebileceğini, bir sevginin nasıl yön tayin edebileceğini gösteriyor bize.
Bu noktada ister istemez "Hıçkırık" filmindeki mücadeleyi…
Ve "Her Çocuk Özeldir" de sevgiyle keşfedilen potansiyeli hatırladım.
Çünkü mesele şu:
Bir çocuğu anlamak, onu “eksik” görmek değil; onun dilini çözmeye çalışmak.
Bir bireyi görmek, ona acımak değil; onu eşit kabul etmek.
İsimsizler bize şunu söylüyor:
Asıl isimsiz olanlar, bir çocuğun gözlerindeki ışığı görmeyenlerdir.
Ve belki de en çarpıcı soru şu:
Biz, farkında olmadan hangi sessizliğimizle bir çocuğun hayatında “isimsiz” olduk?
Bu kitap sadece bir hikâye değil;
bir yüzleşme, bir vicdan muhasebesi ve bir umut çağrısı.
Ve bu çağrıya kulak vermek adına okuyun bu kitabi lütfen
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.