Yazar:
Nebat Bukrek
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
10/10
2026 22. kitabı
Bir öğretmen olarak nasıl güzel, faydalı vicdan dolu bir kitap okuduğumu bilseniz.. Eğitimcilerin, öğretmenlerin aslında tüm toplumun okuması gereken, engellerini olduğunu düşündüğümüz çocuklarımızın gözünden bakabilmemizi sağlayan ve kendi iç dünyalarında neler yaşadıklarını anlatan harika akıcı bir eser.
Toplum olarak genellikle dışlanılan, okullarımızda varlığını sürdüren kaynaştırma, disleksi, hiperaktivite, bedensel ve konuşma engeli olan yani özel gereksinimli çocuklarımızın toplum ile kaynaşmakta zorluk yaşadıkları gibi bunun önündeki en büyük engel insanların vicdansızlığındadır. Ve o vicdansızlar İsimsizler'dir.
Eserde Pınar isimli öğretmenin, çocukluğunda yaşadığı travma niteliğindeki olaylardan başlayarak öğretmenliğe adım atıp öğrencilere nasıl kucak açıp ayırt etmeden özellikle özel gereksinimli çocukların hayata kazandırılmasında başarılı rol oynadığını anlatıyor. Bu çocuklar Kasım, Umut, Hasan gibi birçok umut ışıkları. Bunun yanı sıra bu çocuklarımızı ötekileştirip dışlayan veliler, akranlar, öğretmenler kısaca toplum ve okul ortamı karşımıza çıkıyor. Hâlbuki çocuklarımızın tek istediği merhamet, sevgi ve ilgi idi. Toplumca bu istekleri çok görüldü ve dışlandılar. Eser gerçek hayatta örnekleri fazlasıyla bulunan duruma bir tepki olarak doğmuştur ve fazlasıyla yerinde bir tespit.
Eserin toplum olarak herkesin okuması gerektiğini düsünüyor ve içeriği ile merhametimizi vicdanımızı fazlasıyla sorgulatacaktır.
Bu kitap özel çocukları değil, onlara engel olanları anlatıyor. Hazır mısın yüzleşmeye?"
Her Ay Okuyanlar Kulübü
Her Ay Okuyanlar Kulübü
Herkese merhaba yine bir #okudumbitti ile geldim bu sefer mesleğimin derin tenkitini içeren bir roman bırakacağım…
Biraz da konuşacağım başlamadan ilk sayfalarda bu ne saçma kurgu ya böyle hangi öğretmen böyle davranabilir dedim durdum ilerledikçe biraz yüzleşmeler yaşadım .
Yine de umarım kurguda abartıdır dedim okurken…
Pınar öğretmenimi öldürdüm diye başlıyor romana aha noluyor falan derken bunun sadece Pınar’ın hayali olduğunu anlıyoruz orada bile diyoruz aslında senin sorunun neydi de çözemediler ?
Diğerlerinden farklı diye maruz kaldıklarını okudukça ben bela okudum açıkçası üstüne basa basa söylüyorum öğretmen olarak.
Ayrıca Pınar’ın farkı disleksi arkadaşlar…
Sonraki sayfalarda Pınar’ın maruz kaldıklarına maruz bırakmadığı meslek hayatına da şahit olmak mümkün.
Yine böyle tam okuma zevkinin doruklarında İsimsizler’i görmek yordu beni ama yanlış anlaşılmasın yoran kitap değil konuydu.
Pınar’ın meslek hayatı zorluklara göğüs germesi vs çok güzeldi ama okuyan her arkadaşım anlayacaktır ki maalesef kurgunun çok ötesine gidemeyecek olaylar arka arkayaydı.
Belki ilk defa bu kadar öğretmenliği tenkit eden bir roman okuduğumdan belki benzer şeyleri ucundan kıyından yaşadığımdan arada bıraktı beni…
Diyemem ki çok sevdim ya da hiç sevmedim,eminim ki Nebat Hanım’da sevilsin diye yazmadı ve yine eminim ki kurguda erimiş çoğu gerçek beni yordu…
Her Ay Okuyanlar Kulübü ile okumaya değer bir kitabı bırakıyorum sizlere kitapla kalın…
Her Ay Okuyanlar Kulübü ile okumaya değer bir kitabı bırakıyorum sizlere kitapla kalın…
Çocuklar, bir toplumun yarınına açılan en değerli kapıdır. Bugünün küçük bireyleri, yarının düşüncesini, kültürünü ve vicdanını taşıyacak olan insanlardır. Bu yüzden bir toplumun çocuklarına verdiği değer, aslında kendi geleceğine verdiği değerin aynasıdır. Sevgiyle büyüyen, iyi eğitim alan ve hakları korunan çocuklar, daha adil, daha bilinçli ve daha merhametli bir dünyanın temelini oluşturur. Çünkü çocuklara sunulan her imkan, yıllar sonra toplumun ortak hayatına bilgi, üretim ve insanlık olarak geri döner. Bu nedenle çocukları korumak, desteklemek ve onların sağlıklı gelişimini sağlamak yalnızca ailelerin değil, bütün toplumun sorumluluğudur.
Fakat özellikle günümüz dünyasında çocuklar, hak ettikleri güvenli ve sevgi dolu ortamdan çoğu zaman uzak kalıyor. Yaşamın içindeki her şey en çok onların hayatını yaralıyor. Kimi çocuklar eğitim yerine ağır işlerde çalışmak zorunda bırakılıyor, kimi çatışmaların ortasında yaşamını yitiriyor ya da yurdundan koparılıp belirsiz bir geleceğe sürükleniyor. Bazıları ise toplumun önyargıları nedeniyle dışlanıyor, farklılıkları yüzünden incitiliyor ve görmezden geliniyor. Oysa çocukluk, korunması gereken en hassas dönemdir. Fakat çağımızda pek çok çocuk bu kırılgan dönemi yükler, korkular ve eksikliklerle geçirmek zorunda kalmaktadır. Bu durum yalnızca onların değil, insanlığın ortak geleceğini de yaralamaktadır.
Tam da bu anlamda yazarın okuyucuyu dahil ettiği güzergah çok etkileyici bir şekilde sizi de içine çekecek eminim ve içinizde bir yerlere çok dokunacak. Kitabın henüz çok başında tam da bu duygunuzu hareket ettirecek bir öğretmenle karşılaşacaksınız. Öğrencisinin diline iğne batıran bir öğretmen… Çok kızacaksınız ve akıllarda neden sorusu… Özel gereksinimli çocukların toplum içerisindeki var olma çabalarına toplumu
İsimsizler
"Dünyayı çocuklar yönetmeli. Çünkü onlar yetişkinlerden daha temiz, daha vicdanlı. Ne var ki büyüdükçe, görünmez bir el beyaz duvarları hoyratça siyaha boyar gibi onların kalplerini de karartıyor. İşte bu yüzden de ötekileştirme, acı, katliam ve savaş hiç eksik olmuyor. Sistem kör, sağır ve bencil topluluklarla kendini yeniden üretiyor."
Bir öğretmen bir çocuğun hayatını iyi ya da kötü nasıl değiştirebilir? Özellikle de bu çocuk özel gereksinimli bir çocuksa... Hayat zaten onlar ve aileleri için yeterince zorken bunu daha da fazla zorlaştırmanın, onları üzmenin, dışlamanın, yok saymanın anlamı nedir? Oysa ki onların tek istediği anlaşılmak, görünmek ve acıyan bakışlara maruz kalmamak... Ama maalesef öyle bir noktadayız ki herkes empati yapmayı ve onların da eğitim hakları olduğu unutmuş gibi sanki.
Bu kitabı okurken o kadar çok üzüldüm ve duygulandım ki ağlamamak elde değil gerçekten... Kitapta dışlayanlar 'isimsizler' olarak adlandırılıyor. Ne kadar anlamlı değil mi? Çünkü onların bir adı yok. Çünkü onlar derin bir toplumsal sorunda yer alan 'sistem hatası' ndan biri sadece. Çünkü bu bireysel bir mesele olmaktan ziyade toplumsal bir mesele... Ve maalesef ki toplumda o kadar çok 'isimsiz' var ki...
Ama bir de Pınar Öğretmen gibi içi sevgiyle dolu, her bir çocuğa ayrı ayrı dokunan, bildiği doğrulardan şaşmayan, kararlı ve dik durabilen öğretmenler de var. Geçmişte 'isimsizler' tarafından yaşadıklarını o asla unutmadı ve öğretmen olduktan sonra da asla bir öğrencisine o şekilde davranılmasına izin vermedi. Elini uzattı, sevgiyle yaklaştı, sabretti, ben buradayım dedi ve bunların karşılığını aldı. Umut, Kasım ve Hasan... Hepsi de sevgiyle, emekle, sabırla büyüdü ve toplumun içine karıştı.
İşte bu kitap da susturulanların seslerinin duyulması, özel
Tek kelime ama derinliği ve anlatmak istedigi anlam oyle büyük ki...
Bu kitap, “engelli” diye etiketlediğimiz ama aslında bizim ötekileştirdiğimiz, görmezden geldiğimiz hayatları anlatıyor. Toplumun eksik gördüğü bireylerin değil; eksik bakışların hikâyesi bu.
Roman boyunca fiziksel ya da zihinsel farklılıkların değil, sevgisizliğin ve anlayışsızlığın nasıl yaralayıcı olduğunu görüyoruz. Asıl engelin bedenlerde değil, kalplerde ve bakışlarda olduğunu fark ediyor insan.
Ve kitabın ismine yüklenen anlam tam da burada derinleşiyor…
“İsimsizler” denilenler, farklılıkları olan çocuklar değil; onları görmezden gelen, yok sayan, sorumluluktan kaçan yetişkinler. Kendi vicdanını susturmayı seçen, bakmamayı tercih eden, sessizliğiyle yaralayan büyükler…
Ama kitabın en etkileyici taraflarından biri hiç şüphesiz Pınar Öğretmen…
Pınar Öğretmen’in azmi, sabrı ve sevgisi hayran olunası. Çünkü o sadece bir öğretmen değil; bir hayat dönüştürücü. Çocukluğunda kendi görünmezliğini yaşamış, anlaşılmamış, belki de yeterince görülmemiş bir çocukken; hayatına dokunan bir öğretmen sayesinde şekillenmiş bir karakter o.
Ve o dokunuş, zincirleme bir iyiliğe dönüşüyor.
Kendisinde iyileşen yanları, başkalarının hayatına umut olarak taşıyor.
Bir öğretmenin bir çocuğun kaderini nasıl değiştirebileceğini, bir sevginin nasıl yön tayin edebileceğini gösteriyor bize.
Bu noktada ister istemez "Hıçkırık" filmindeki mücadeleyi…
Ve "Her Çocuk Özeldir" de sevgiyle keşfedilen potansiyeli hatırladım.
Çünkü mesele şu:
Bir çocuğu anlamak, onu “eksik” görmek değil; onun dilini çözmeye çalışmak.
Bir bireyi görmek, ona acımak değil; onu eşit kabul etmek.
İsimsizler bize şunu söylüyor:
Asıl isimsiz olanlar, bir çocuğun gözlerindeki ışığı görmeyenlerdir.
Ve belki de en çarpıcı soru şu:
Biz, farkında olmadan hangi
Kitap Pınar’ın küçüklüğü ile başlıyor. Pınar ve öğretmeni arasında ki ilişkiyi anlatıyor. Pınar biraz sessiz ve sözel yönden zayıf bir öğrenci öğretmeni sabırsız , sürekli şiddete başvuran bir kişi. Böyle bir insan nasıl öğretmen olur bu işi yapar anlayamıyorum. İlkokul çağında karşımıza çıkan öğretmenler gerçekten çok çok önemli onlar bizim şansımız nasıl bir yol izleyeceğimizi onlar gösteriyor çünkü. Kitabın daha ilk sayfalarında öğretmenimi öldürdüm kurtuldum diyor Pınar bir an noluyor dedim korktum ama neyse ki onun hayaliymiş daha doğrusu kafasında öldürüyor. Neyse ki iyi bir öğretmen denk geliyor da Pınarın hayatı kurtuluyor ve güzel anlayışlı bir öğretmen oluyor. Çocuklara yardım eden ışık saçan bir öğretmen. Pınar iyi bir öğretmene denk gelmeseydi belki de böyle güzel yerlere gelemezdi yok olur giderdi. Kitap geçmiş ve günümüz anlatım şeklinde ilerliyor Pınarın öğretmeni ile yaşadıkları ve Pınarın Öğretmen olduktan sonra öğrencileri ve velilerle yaşadıkları. Ben çok severek okudum kitabı, yazar çok güzel bir konuya değinmiş. İyi bir Öğretmenin ne kadar önemli kıymetli olduğundan bahsetmiş. Biz veliler olarak sadece çocuğumuzu okula gönderip kenara çekilmemeliyiz hem çocuğumuzu hem öğretmeni en iyi şekilde araştırmalıyız. Çocuklara gelecek vaad eden okulu okumayı sevdirecek yada nefret ettirecek öğretmelerdir çünkü. Aynı konu öğretmenler için de geçerli ne kadar öğretmenlere yapılan şiddete karşıysam bir o kadar da öğrenciye yapılan her türlü şiddet ve hakarete de karşıyım. Sadece ders anlatmakla öğretmen olunmuyor maalesef her şeyimizi ortaya koymak zorundayız her çocuğun yolu iyi öğretmenlere çıkmasını temenni ediyorum. Kesinlikle tavsiye ederim çok güzel bir kitap okunmalı bence..
Puan vermedi
Merhaba arkadaşlar.
Okuduğum son kitap olan 'İsimsizler' ile geldim.
Bir öğretmen olarak çokça özel gereksinimli olan öğrencim oldu. İşte bu kitapta özel gereksinimli çocuklara anlayışla yaklaşan bir öğretmen ve onları anlamayan, dışlayan diğerleri: İsimsizler.
1960 'lı yıllar. Pınar.
Babası öğretmen, annesi ev hanımı.
Abla ve kardeşleriyle okul hayatına devam eden bir kızdır. Babasının çok yakın bir arkadaşımın da öğrencisidir Pınar.
Ne zaman okumaya kalksa harfler kelebek gibi uçuşur. Disleksidir Pınar.
Ne öğretmeni farkında, ne ailesi ne de kendisi.
Öğretmeni o kadar farkında değildir ki her hatasında diline iğneler batırır Pınar 'ın. ( Allah'ım inşallah böyle öğretmenler hiç olmamıştır.)
Günün birinde yeni bir öğretmen gelir Pınar'ın okuluna. Sınıf değiştiren Pınar 'ın hayatı da değişir. Artık harfler dans etmez. Gel zaman git zaman Pınar , öğretmen olur. Zorluklar yaşar elbette.
Kendisi gibi özel gereksinimli öğrencilerini sınıfına dahil etmek, onların dışlanmasını önlemek adına fedakarca çalışan, özverili bir öğretmendir.
Otizmli öğrencisu Umut 'u hayata bağlayan en önemli yapı taşlarından biri olur Pınar öğretmen.
Sadece Umut mu?
Dokunduğu yerde çiçekler açtıran bir öğretmendir.
Çocuk dünyasını anlamak, her çocuğun özel olduğunun farkına varmak , özel gereksinimli öğrencileri dışlamadan , sevgiyle yaklaşılması gerektiğini anlatan duygu yüklü bir kitaptı.
Her Ay Okuyanlar Kulübü
Her Ay Okuyanlar Kulübü
Merhabaaa
Bugun sizlere cok etkilendiğim bir kitap ile geldim.
Nebat Bukrek' in yazdigi İsimsizler kitabında Pınarın ilk okul sıralarında yaşadığı travmaları ve bunları hayatı boyunca hatırlayışı insani derinden etkiliyor.
İnsanın gerçekten okul hayatını, bakış açısını etkileyen öğretmenimizdir. Yine okul sıralarını en sevimli hale getiren de yine ögretmenimizdir.
Kitapta aslında işini aşkla yapan bir öğretmenin geçmişte yaşadıklarından ders alarak öğrencilerine yaklaşımlarını buna gore belirleyen bir ogretmen görüyoruz. Ama bu ogretmen yıllardır bir seylerin eksik ya da ters gittiğini bilmesine rağmen ne olduğunu bulmakta güçlük cekiyor.
Kitabin ilk sayfasından son sayfasına kadar her bir satırda kendinizi bulacaksınız.
Emeginize kaleminize sağlık hocam, hepimizi derinden etkileyen ve bazen de görmezden gelinen bir konuya değinmişsiniz.
Her Ay Okuyanlar Kulübü 
İsimsizler Nebat Bukrek
Her Ay Okuyanlar Kulübü İsimsizler Nebat Bukrekİsimsizler: Görmezden gelinen çocukların sesi
Puan vermedi
Nebat Bukrek ile kitap yazıları vasıtasıyla tanıştım. Kitaplarla ilgili yazdıkları, arada kaleme aldığı yazılar farklıydı. Kalpten kalbe akıyordu. Sonra ilk romanı Yılmaz basıldığında kendi kitabım çıkmış kadar sevindim, heyecanlandım. Yılmaz-Giderlerse Gitsinler, yurt dışına gitmek zorunda bırakılan doktorların öyküsünü anlatıyordu. O doktorların ve ailelerinin yaşadıklarını, sadelikle, demagoji yapmadan dile getiriyordu.
İkinci romanı İsimsizler ise toplumun “engel”li diye adlandırıp dışladığı milyonlarca çocuğun sesi olmayı amaçlıyor. İsimsizler o çocuklar değil, aksine, onları yok sayanlar, hayata tutunmaya çalışan çocuklara duvar örüp “engel” olanlar, kısacası ismi olmayı, hatırlanmayı hak etmeyenler…
Disleksi olduğu için harfleri karıştıran Pınar’ın dramıyla başlıyor kitap. Disleksinin henüz bilinmediği zamanlarda öğretmeni onu diline iğne batırarak “eğitmeye” çalışıyor. Zekasında sorun var diyor. O öğretmenin adını hiç öğrenemiyoruz. Sonra Musa öğretmenin sınıfına gittiğinde sorunun kendisinde değil, öğretmende olduğunu anlıyor Pınar. Anlayışla yaklaşıldığında engelleri nasıl aşabildiğini keşfediyor.
Yıllar sonra Pınar bu kez öğretmen. Sınıfındaki kaynaştırma öğrencileri Umut ve Kasım ile yakından -çoğu zaman anneleri gibi- ilgilenerek onları topluma kazandırmaya çalışmasını okurken gözyaşlarım kendiliğinden aktı. Eğitimi dayakla eş gören kendi öğretmenlerim geldi sonra aklıma. Adil olmak adına bütün sınıfa sıra dayağı atan öğretmenler!!! O dönem beni tik sahibi yapan öğretmenler. Yıllar sonra artık öğrenci değil, veli olarak bile öğretmenlerle çarpıntı yaşamadan konuşamadığım günler…
Kitabı bitirdiğimde, keşke sadece Pınar gibi olanlar öğretmenlik mesleğini seçse dedim. Çocukları sevmeyen, onlarla empati kuramayan -belki kendileri de aynı empatiyi görmediği
Herkese Merhaba
Bugün sizlere Nebat Bukrek kaleminden İsimsizler kitabının yorumu ile geldim
Şubat ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 204 sayfalık bir kitap
"Bir tek o muydu geçmişini taş dolu bir çuval gibi sırtında taşıyan? Elbette hayır..."
•Kitap, toplumun öteki gördüğü, kaynaştırma öğrencisi diye etiketleyip görmezden geldiği çocukların hikayesi.
•Kitabın en sarsıcı yanı, Nebat hocamızın kaynaştırma öğrencilerine kötü davrananlara isim vermeyerek onları isimsizler olarak bırakması. Çünkü bu suç tek bir kişinin değil; benim sorunum değil diyen her duyarsız bireyin ve sistemin suçudur.
•Okurken fark ettim ki; benim çocukluğumdaki o öğretmen de maalesef bir isimsizdi. Sınıfımızdaki o özel çocuğu anlamak yerine dışlayan, ona şefkat yerine hoyratlık gösteren o zihniyet, bugün bu kitabın sayfalarında karşıma çıktı.
•Pınar Öğretmen hikâyenin kalbi. Çocukken disleksi nedeniyle harfleri kelebek sürüsü gibi gören, otorite karşısında dili tutulan bir çocukken; bugün o zorlukları yaşayan öğrencilerin en büyük sığınağı oluyor. Kendi içindeki o ürkek çocuğu hiç unutmadan öğretmenlik yapıyor.
Her teneffüs sırasına çakılı kalan mahzun Kasım, bedensel engelli ve konuşamayan bir çocuk. Sınıfta varlığı çoğu kişi tarafından yok sayılan ama Pınar Öğretmen'in beş yıl boyunca bıkmadan sabırla yürümesi ve konuşması için emek verdiği o sessiz direnişçi.
Durdurulamayan enerjisiyle dışlanan Umut, hiperaktif olduğu için toplumun uyumsuz dediği, okuldan atılmak istenen o hareketli ruh.
•Kitabın temel taşı, her çocuğun bir ayçiçeği gibi şefkatli bir güneşe ihtiyaç duyduğu gerçeğidir.
•Nebat Bukrek, gerçek yaşam öykülerinden beslenen bu hikayeyi o kadar naif ama bir o kadar da sert bir dille anlatıyor ki geçmiş ve günümüz arasında geçen paralel kurgusuyla okuyucuyu sürekli uyanık
Nebat Bukrek kaleminden İsimsizler kitabının yorumu ile geldim
Şubat ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 204 sayfalık bir kitap
"Bir tek o muydu geçmişini taş dolu bir çuval gibi sırtında taşıyan? Elbette hayır..."
•Kitap, toplumun öteki gördüğü, kaynaştırma öğrencisi diye etiketleyip görmezden geldiği çocukların hikayesi.
•Kitabın en sarsıcı yanı, Nebat hocamızın kaynaştırma öğrencilerine kötü davrananlara isim vermeyerek onları isimsizler olarak bırakması. Çünkü bu suç tek bir kişinin değil; benim sorunum değil diyen her duyarsız bireyin ve sistemin suçudur.
•Okurken fark ettim ki; benim çocukluğumdaki o öğretmen de maalesef bir isimsizdi. Sınıfımızdaki o özel çocuğu anlamak yerine dışlayan, ona şefkat yerine hoyratlık gösteren o zihniyet, bugün bu kitabın sayfalarında karşıma çıktı.
•Pınar Öğretmen hikâyenin kalbi. Çocukken disleksi nedeniyle harfleri kelebek sürüsü gibi gören, otorite karşısında dili tutulan bir çocukken; bugün o zorlukları yaşayan öğrencilerin en büyük sığınağı oluyor. Kendi içindeki o ürkek çocuğu hiç unutmadan öğretmenlik yapıyor.
Her teneffüs sırasına çakılı kalan mahzun Kasım, bedensel engelli ve konuşamayan bir çocuk. Sınıfta varlığı çoğu kişi tarafından yok sayılan ama Pınar Öğretmen'in beş yıl boyunca bıkmadan sabırla yürümesi ve konuşması için emek verdiği o sessiz direnişçi.
Durdurulamayan enerjisiyle dışlanan Umut, hiperaktif olduğu için toplumun uyumsuz dediği, okuldan atılmak istenen o hareketli ruh.
•Kitabın temel taşı, her çocuğun bir ayçiçeği gibi şefkatli bir güneşe ihtiyaç duyduğu gerçeğidir.
•Nebat Bukrek, gerçek yaşam öykülerinden beslenen bu hikayeyi o kadar naif ama bir o kadar da sert bir dille anlatıyor ki geçmiş ve günümüz arasında geçen paralel kurgusuyla okuyucuyu sürekli uyanık
