Kendi Ateşlerini Seçenlerin Manifestosu...Edebiyat
Gecenin en ıssız yerinde, bir goncanın patlaması kadar sessiz ama sarsıcı bir çığlık bu... Bile İsteye, Gonca Özmen’in kelimelerle ördüğü bir mahrem tarih, bir "gövde" manifestosu. Okurken sayfaların arasından sızan o keskin koku, sadece mürekkebin değil, hayata ve aşka bilerek, isteyerek açılan yaraların kokusu.
Özmen, şiirini bir laboratuvar titizliğiyle ama bir dervişin teslimiyetiyle kuruyor. Onun mısralarında durmak yok; bir uçurum kenarında rüzgara karşı yürür gibi, her kelimede dengenizi sarsıyor. "Bile İsteye" derken, bir kabullenişten ziyade bir meydan okumadan bahsediyor aslında. Dünyanın bütün kahrını, aşkın o engebeli yollarını ve kadın olmanın o bin yıllık kadim sızısını bir ipek kumaş gibi üzerine giyiyor. Ama bu kumaş yumuşak değil; tene değdikçe yakan, yaktıkça uyandıran cinsten.
Yazar, dilin imkanlarını bir heykeltıraş gibi kullanırken, okuru o meşhur "boşluk"la tanıştırıyor. Dizelerin arasındaki o derin sessizliklerde, kendi sesinizin yankısını duyuyorsunuz. Kelimeler o kadar iddialı ve o kadar çıplak ki, saklanacak yer bırakmıyor. Modern şiirin o soğuk ve mesafeli duruşunu yırtıp atıyor; yerine kanlı canlı, nefes alan, terleyen ve özleyen bir anlatı koyuyor. Gitmekle kalmak arasındaki o ince sızıyı, bir iğne deliğinden geçirir gibi kalbinize işliyor.
Bu kitabı okumak, bir aynaya değil, bir yangına bakmak gibi. Özmen, "bakın ben ne güzel yazıyorum" demiyor; "bakın, biz aslında buyuz" diyor. Kırılganlığın en büyük güç olduğunu, incinmenin ise yaşamanın en somut kanıtı olduğunu hatırlatıyor. Eğer kelimelerin bir ruhu varsa, Gonca Özmen o ruhu dizginlerinden boşaltmış; şimdi o ruh, okurun zihninde özgürce, ama bir o kadar da sarsıcı bir edayla koşturuyor.
Elinizdeki sadece bir şiir kitabı değil; bir ruhun, bile isteye ateşe yürüyüşünün günlüğü. Ve siz, bu son sayfayı kapattığınızda, artık aynı kişi olmayacağınızı bilmenin o tatlı huzursuzluğuyla baş başa kalacaksınız.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.