"Kitap okuyanlar ölmeden önce binlerce hayat yaşar, hiç okumayanların ise sadece bir hayatı olur. " ( George R.R. Martin)
Ve bir yaşama daha şahitlik ettim.
İçimde büyük bir kırgınlık ile..
Yazarımız, kitapta bizleri sarsacak büyük sahneler kurmamış; tam tersine, neredeyse sessiz bir yerden konuşmuş. Anlatılanların bir kısmı yakın çevremde yaşanmıyor olabilir. Ama var olduklarını biliyorum. Ve asıl canımı yakan, bunların varlığı değil; bizim bunlara giderek alışıyor olmamız.
Kitap boyunca şunu düşündüm:
Bir şeyler yanlış, ama kimse durup “yanlış” demiyor.
Hayat akıyor, insanlar devam ediyor, yaralar görmezden geliniyor...
Dikiş Tutmaz, bana şunu hatırlattı:
Bazı şeyler gerçekten onarılamaz.
Bazı kırılmalar eski hâline dönmez.
Ve bazı yaralar, iyileşmek için değil, fark edilmek için vardır.
Bu kitabı okurken ne bağırmak istedim ne de susmak.
Sadece içimde hâlâ çalışan bir yer olduğunu gördüm: vicdanımı.
Belki de bu yüzden metin bende yıkıcı bir etki bırakmadı; aksine, insan kalabildiğimi gösterdi.
Toplum çürürken alışmak kolay.
Ama alışmamak bedel istiyor.
Bu kitap bana o bedeli hatırlattı.
Dikiş Tutmaz, bir iyileşme vaadi sunmuyor.
Ama şunu yapıyor:
Beni, “Bu normal değil” deme cesaretimle baş başa bırakıyor.
Ve sanırım benim için bu, bir kitabın yapabileceği en gerçek şey...
Ve evet bazı yaralar "Dikiş Tutmaz"
Bahar Yaka
Bahar Yaka
·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.