Şermin Yaşar yine yapmış yapacağını. Aile bağlarını derinlemesine inceleyen, gerçekleri çat çat yüze varan bir kitap sunmuş biz okullara. Kitabın ana teması iki yalnız kadın ve kaderin onları karşılaştırması sonucunda gelen şifa dönemi. Yaşadıkları olaylara farklı pencerelerden bakıp hayatlarındaki gerçekleri kabullenip adım atma süreci çok güzel işlenmiş. Yine çok severek okudum Şermin Yaşar'ı. Kitabın bize vermeye çalıştığı mesaj ders niteliğindeydi, o kadar çok altını çizdiğim cümle vardı ki... Kolay okunan ama çok ağır sindirilen bir kitap.
Altı Harfli Tatlı romanı tek kelimede özetlesem bu sarsıcı kelimesi olurdu. Çünkü görmezden gelinen iki kadın, ordalar ama yok gibiler. İşte bu duygu romanın tam kalbi. Kaybolmuş iki ruhun hikayesinden topluma eleştiriler sunan bu kitap yalnızlığa doğru evrilmiş ve giderek zayıflayan aile bağlarına değinmiş.
Kaybolmuş iki ruh dedim; biri çocukları tarafından unutulmuş bir anne Selime Teyze, biri annesi tarafından terk edilmiş Meltem. Biri hayatın son demlerinde, diğeri daha yolun başında. Ama ikisi de aslında aynı yarayı taşıyor. Tek fark ikisi de hayatın farklı uçlarında.
Selime Teyzenin tek isteği ölüm onun kapısını çalana kadar bir şeyler oyalasın beni diyor. Ailesinin onu görmezden gelmesini artık kendine yediremiyor ve sessiz ve güçlü bir isyanı bürünüp gönüllü bir kaçış sergiliyor. Aslında görülmek için bir protesto ediyor. Ama hep bir umudu var belkileri var.
Meltem'in hikayesi ise bambaşka bir yara. Yalnızlığı öyle katmerlenmiş ki kendini korumak için güçlü güvensizlik duvarlar örmüş.
Bu iki yaralının ruhu hiç beklenmedik bir şekilde kesişiyor. İki ayrı dünya, iki ayrı yalnızlık... Biri evlatsız yaşlanmanın acısını, diğeri annesiz bir çocukluğun sancısını taşır. Bu basit bir tesadüf olamaz yani kader özellikle bir araya getirmiş gibi.
Ve sonra hikayenin en dokunaklı kısmı başlıyor. Bu iki kadının yaralarının iyileşmesi süreci. Bu iki kadın birbirlerinin kırık, dökük yanlarına adeta merhem oluyorlar, kan bağı olmadan birbirlerine aile oluyorlar. Adeta bir yapboz gibi birbirlerini tamamlıyorlar. Selime Teyze ilgilenecek, sevecek bir evlat buluyor. Meltem ise hayatında ilk defa güvenebileceği bir anne figürü ile karşılaşıyor. Her ikisi de hayatlarındaki o boşluğu dolduruyorlar.
Kitabın sonunda cevapsız kalan sorular var. Ama bence yazar kitabın sonunun ön plana çıkacağını düşünüp ana konuya odaklanmak istemiş olabilir. Vermek istenilen mesaj aile kan bağı ile kurulmaz asıl mesele ilgi ve sevgi ile kurulan bağdır. İşte bu hikayenin en güçlü mesajı. Gerçek aileyi hiç beklemediğimiz bir yerde bulabiliriz...
Keyifli okumalar...
··
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.