Vayyyy bee dedirten bir eser...Alıntı
→ Romanın başkahramanı Zehra, disiplinli, sert mizaçlı ve merhamet duygusundan yoksun bir genç öğretmendir.
Hayata karşı katı bir tutum sergilemesinin en büyük nedeni, çocukluğunda babasından gördüğünü düşündüğü ilgisizlik ve sorumsuzluktur.
Zehra’ya göre babası Mürşit Efendi, ailesini ihmal etmiş, kötü alışkanlıkları olan, güvenilmez bir adamdır.
Bu nedenle Zehra, insanlara karşı hep mesafeli ve yargılayıcı olmuştur.
→ Bir gün babasının öldüğü haberi gelir.
Zehra, istemeyerek de olsa babasının eşyalarını toparlamak için gider.
Orada babasına ait bir hatıra defteri bulur.
Defteri okudukça hayatı boyunca bildiği gerçeklerin aslında eksik ve yanlış olduğunu fark eder.
→ Mürşit Efendi’nin yazdıkları, onun aslında ailesini seven; fakat hayatın zorlukları, iftiralar ve haksızlıklar yüzünden yıpranmış bir adam olduğunu gösterir.
Zehra, babasının çektiği sıkıntıları, fedakârlıklarını ve yaşadığı yalnızlığı öğrendikçe büyük bir vicdan azabı duyar.
Bu yüzleşme, Zehra’nın iç dünyasında derin bir değişime yol açar.
→ Verilmek İstenen Mesaj;
>İnsanları yargılamadan önce onların şartlarını bilmek gerekir.
>Gerçek merhamet, empati ile mümkündür.
>Hayatta görünen ile gerçek her zaman aynı değildir.
··
1 +1'leme
·839 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Okurken ağladığım nâdir eserlerden.
Aktarımınız gayet sade ve anlaşılır.
Ön yargının insan hayatında nelere mâl olduğunu anlatan ve şahsımca herkesin okuması gerektiğini düşündüğüm baş yapıt.
Kalemine sağlık.
