"Bundan neredeyse kırk yıl önce, 1977 yılı Şubat ayının ilk gününde sömestr tatili için eve döndüğümde memleketine dönen üniversite öğrencilerinin çoğunu saran duygu sarmıştı beni de: Baba evinin tazeliği. Bir farkla, benimki babasını çoktan yitirmiş bir baba eviydi."
Bu harika paragrafla başlayan ve 1920'lerden 1970'lere kadar uzun bir dönemi kapsayan kitap güzel betimlemelerine rağmen çok yüzeysel kaldı benim için, özellikle de Sekizinci Hayat okumuş biri olarak. Yaşanmamış bir hayatın etrafındakilerin öyküleri var daha çok. Yusuf Ziya ve Suna'nın öyküsü oldukça etkileyici. Güzide'nin yasak aşkı ve sonuçlarına bakınca, "büyüklerin sözlerini dinle, aşk gelip geçicidir" demek istiyor sanki yazar. Ve "Bu kadar çok okuyorsun. Korkarım bir gün yazmaktan başka bir işin olmayacak senin kızım. Yazar olacaksın. O zaman, beni yazarsın. Şu Mücella teyzenin solan gülünü, gün görmediğini, içinde yazmaya değer bir şey olmayan kayda değmez ömrünü." diyerek Mücella Teyzesini ve kitabı özetliyor...
·
16 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.