Tek solukta okuduğum bir kitap oldu. Hem akıcı hem dinlendiren ama aynı zamanda insanın içine dokunan bir yanı vardı. Sayfalar ilerledikçe kitap sevgisinin ne kadar güçlü bir şey olduğunu bir kez daha gördüm.
Okurken içimde sürekli bir ses vardı:
“Sen de bir yerden başla… Sen de ulaşamayanlara ulaştır kitabı… O sevgiyi sen de kazandır.”
Bir hikâye okuduğumu düşünüyordum ama aslında bir sorumluluk duygusuyla karşılaştım. Kitap bana her yönden dokundu diyebilirim.
En çok da şunu fark ettim:
Kitaplar gerçekten karanlıktaki ışıktır. Ve karanlıkta kalmamızı isteyenler, insanları en çok okumaktan uzaklaştırır. Çünkü bilirler ki okuyan insan öğrenir, sorgular, düşünür. İpi başkasının eline vermez. Kukla olmaz.
Kitabı okurken içimde bir Ürgüp özlemi oluştu. Sanki oraya gitsem, Eşekli Kütüphaneci’yi bir köşede görecekmişim gibi… Onunla karşılaşıp kitap sevgisini bir de gözlerinin içinden öğrenecekmişim gibi hissettim.
Belki de bir insanın ideali, öldükten sonra bile bir şehri böyle çağırabiliyorsa, gerçekten yaşamaya devam ediyordur.
Beni en çok şaşırtan şey ise bu hikâyenin gerçek bir hayattan esinlenmiş olmasıydı. Bu, kitabı daha da anlamlı kıldı.
Sevgi, vazgeçmemek,dostluk, sabır ve cesaret… Hepsi bu kitapta öyle doğal ve güçlü işlenmiş ki, etkilenmemek mümkün değil.
Kısacası, bu kitap benim için çok kıymetli bir yerde duracak. Kitaplığımın en güzel köşesinde yerini alacak.
Ve tüm kitapsever dostlara gönülden tavsiye ederim.
Eminim herkes kendinden bir parça bulacaktır.🩷
Fakir Baykurt
Fakir Baykurt
·
59 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kitabı tekrar yaşadım sayende. Çok güzel yazmışsın canım Sevgişkom 💫 benim de çokk sevdiğim kitaplardan 🩷
