“Niteliklerimi benden alıyorlar. Kendim gibi olmama izin vermiyorlar. Her özelliğimin önüne bir ‘fazla’ koyuyorlar: Fazla spontanesin, fazla safsın, fazla dürüstsün, bir yargıya varmak da fazla hızlısın… Anlayamadığım halde anlaman bekliyorlar; kabul edemediğim şeyleri kabullenmeme, sabırsızlıktan çıldırmama rağmen sabretmemi istiyorlar. Kendi kararlarımı almama izin yok. Kendim olmayı bırakmamı istiyorlar. Kendim gibi olduğumda neden işlerine yaramıyorum? Bazen düşünüyorum da, en yüce ilkelerin düzen,disiplin ve sadakat olmadığı bir dönemde daha faydalı olabilirdim belki.”
Gazeteci Josefa Nadler bir sanayi kentindeki ağır çevre kirliliği üzerine bir yazı kaleme alır. Hekesin bildiği, gizlisi saklısı olmayan bir durum zaten. Etrafta küller uçuşuyor. Uçuşan küller hepimizi uzun zamandır ülkece üstünde oturduğumuz ahlaki konfor üzerine düşünmeye davet ediyor.
Çocukken kötü şeylere şaşardık, aklımız almazdı. Artık hiçbir şeye şaşmıyorum ben. Utançla yaşamayı öğrendik galiba Can. Umarım sen yetişkin olduğunda dünya aklının almadığı, kalbinin kabül etmediği şeylerle birlikte yaşamayı öğrenmek zorunda kalacağın bir yer olmaktan çıkar. Zor… Ama belki imkansız değildir.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.