Didem Madak'ın şiirleri, burjuva edebiyatının o steril ve yapay salonlarından değil, yoksulluğun, soba dumanının ve rutubetin sindiği kenar mahallelerden yankılanan sarsıcı bir çığlıktır. Kadın olmanın ve yoksul kalmanın o ağır yükünü, arabeske düşmeden, ironik ve acıtan bir dille mısralara döker. Kapitalist sistemin en çok ezdiği, yok saydığı kesimlerin gündelik acılarını oya gibi işlerken, okurunu entelektüel konfor alanından çekip çıkarır. Şiirin sadece bir estetik arayış değil, aynı zamanda hayata tutunma ve sisteme karşı sessiz bir isyan biçimi olabileceğini kanıtlayan eşsiz bir edebi tanıklıktır.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.