Gerçek, acı veren şeydir..
Carlos Ruiz Zafon 
Meleğin Oyunu'nda sadece bir gizem anlatmıyor zihnin karanlık tarafına doğru yavaş ve sarsıcı bir iniş yazıyor. 1920'ler Barcelonası'nın sisli sokaklarında başlayan hikâye, genç yazar David Martín'in yükselme arzusuyla başlıyor ama giderek varoluşsal bir çöküşe dönüşüyor.
David yetenekli, kırılgan ve hırslı bir karakter. Hayatının dönüm noktası, gizemli yayıncı Andreas Corelli'nin ona yaptığı teklif oluyor: İnsanlığı derinden etkileyecek yeni bir inanç metni yazmak. Bu noktadan sonra roman klasik bir şeytanla anlaşma anlatısına yaklaşıyor. Corelli karakteri bana ister istemez Mephistopheles'i hatırlattı. Ancak Zafón burada doğaüstü bir hikâye anlatmaktan çok daha fazlasını yapıyor.
Roman ilerledikçe asıl meselenin Corelli'nin kim olduğu değil, David'in zihninde neler olduğu olduğunu hissediyorum. Corelli gerçekten var mı? Yoksa David'in hırsının, narsisizminin ve bastırılmış karanlığının bir yansıması mı? Yazar bu soruya net bir cevap vermiyor ve bence kitabın en güçlü yanı da bu belirsizlik.
David'in yaşadığı baş ağrıları, zaman algısındaki bozulmalar, paranoyaya varan düşünceler ve obsesif aşkı onu güvenilmez bir anlatıcı haline getiriyor. Okur olarak sürekli şüphe içindeyim. Gerçekten okuduğum olaylar mı yaşanıyor, yoksa David'in zihni mi hikâyeyi yeniden yazıyor? Bu açıdan roman yalnızca gotik bir gizem değil aynı zamanda psikolojik bir çözülme hikâyesi.
Cristina'ya duyduğu aşk da saf bir romantizm değil. Kurtarma arzusu, sahip olma isteği ve takıntı arasında gidip gelen bir duygu. Onun trajedisi, David'in içsel çöküşünü hızlandıran en güçlü kırılma noktası oluyor. Aşk burada iyileştirici değil; aksine yıkıcı.
Romanı bitirdiğimde zihnimde kalan en güçlü düşünce bu hikâye şeytanla yapılan bir anlaşmayı değil, insanın kendi karanlığıyla yaptığı anlaşmayı anlatıyor oldu. Corelli gerçekten şeytan olabilir. Ama daha çarpıcı ihtimal, en büyük şeytan insanın içindeki boşluk, hırs ve kontrol arzusudur. Yaratıcılık neredeyse tanrısal bir eylem gibi sunuluyor. Fakat Tanrı rolüne soyunmanın bir bedeli var. David'in çöküşü, bu bedelin somutlaşmış hali..Roman
Carlos Ruiz Zafon Meleğin Oyunu'nda sadece bir gizem anlatmıyor zihnin karanlık tarafına doğru yavaş ve sarsıcı bir iniş yazıyor. 1920'ler Barcelonası'nın sisli sokaklarında başlayan hikâye, genç yazar David Martín'in yükselme arzusuyla başlıyor ama giderek varoluşsal bir çöküşe dönüşüyor.
David yetenekli, kırılgan ve hırslı bir karakter. Hayatının dönüm noktası, gizemli yayıncı Andreas Corelli'nin ona yaptığı teklif oluyor: İnsanlığı derinden etkileyecek yeni bir inanç metni yazmak. Bu noktadan sonra roman klasik bir şeytanla anlaşma anlatısına yaklaşıyor. Corelli karakteri bana ister istemez Mephistopheles'i hatırlattı. Ancak Zafón burada doğaüstü bir hikâye anlatmaktan çok daha fazlasını yapıyor.
Roman ilerledikçe asıl meselenin Corelli'nin kim olduğu değil, David'in zihninde neler olduğu olduğunu hissediyorum. Corelli gerçekten var mı? Yoksa David'in hırsının, narsisizminin ve bastırılmış karanlığının bir yansıması mı? Yazar bu soruya net bir cevap vermiyor ve bence kitabın en güçlü yanı da bu belirsizlik.
David'in yaşadığı baş ağrıları, zaman algısındaki bozulmalar, paranoyaya varan düşünceler ve obsesif aşkı onu güvenilmez bir anlatıcı haline getiriyor. Okur olarak sürekli şüphe içindeyim. Gerçekten okuduğum olaylar mı yaşanıyor, yoksa David'in zihni mi hikâyeyi yeniden yazıyor? Bu açıdan roman yalnızca gotik bir gizem değil aynı zamanda psikolojik bir çözülme hikâyesi.
Cristina'ya duyduğu aşk da saf bir romantizm değil. Kurtarma arzusu, sahip olma isteği ve takıntı arasında gidip gelen bir duygu. Onun trajedisi, David'in içsel çöküşünü hızlandıran en güçlü kırılma noktası oluyor. Aşk burada iyileştirici değil; aksine yıkıcı.
Romanı bitirdiğimde zihnimde kalan en güçlü düşünce bu hikâye şeytanla yapılan bir anlaşmayı değil, insanın kendi karanlığıyla yaptığı anlaşmayı anlatıyor oldu. Corelli gerçekten şeytan olabilir. Ama daha çarpıcı ihtimal, en büyük şeytan insanın içindeki boşluk, hırs ve kontrol arzusudur. Yaratıcılık neredeyse tanrısal bir eylem gibi sunuluyor. Fakat Tanrı rolüne soyunmanın bir bedeli var. David'in çöküşü, bu bedelin somutlaşmış hali..··
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.