Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün...
Cahit Sıtkı, 35'te yazmış bu şiiri, ama sanki ömrünün sonunu görmüş gibi. O aynaya bakıp kendini tanıyamamak, gençliğin cevherinin gözünün yaşına bakmadan akıp gitmesi, dostların yolunun ayrılması, ilk aşkın bile yabancı gelmesi...
Şimdi 2026'da, belki sen de 30'larını sürüyorsun ya da yaklaşıyorsun o yolun yarısı hissi vuruyor insanı ansızın. Bir bakmışsın şakaklarda beyazlar, göz altlarında morluklar, eski fotoğraflara bakınca "Bu ben miydim?" diyorsun. Ve en acısı: Zaman durmuyor. Ağlasan da, gülsen de akıp gidiyor yıllar...
Ama işte o duygu yükü burada: Bu hüzün bile güzel, çünkü yaşadığımızı hatırlatıyor. Ölümün gölgesi düşse de hayata, bir namazlık saltanat bile bir anlam katıyor.. Cahit Sıtkı 46'sında gitti bu dünyadan, şiirini yazdıktan 11 yıl sonra... Belki de bize "Geç olmadan sevin, sarıl, ağla, gül, veda etmeden söyle" diyor.
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.