Ruhu Yaralıydı, Belli Ki.Alıntı
Bekle Beni bittiğinde şunu fark ettim: Bazı insanlar konuşurken değil, susarken kendini ele verir. Bu roman tam olarak o suskunlukların hikâyesi. Zülfü Livaneli karakterlerini bağırarak değil, içten içe kırarak anlatıyor. Ve o kırılma okura geçiyor.
Herkesin içinde taşıdığı bir geçmiş var bu kitapta. Bastırılmış duygular, yarım kalmış hesaplar, geç kalınmış cesaretler… Aşk var ama masum değil; bekleyiş var ama umutlu değil. Daha çok, insanın kendi vicdanıyla yaptığı sessiz bir mücadele gibi.
Okurken en çok şunu hissettim: Ruhu yaralı olan insanlar genelde güçlü görünür. Ama o güç, içerde saklanan kırıkları gizlemek içindir. Roman tam da o çatlaklardan sızıyor.
Bitirdiğimde içimde hafif bir ağırlık vardı. Dramdan değil; gerçeklikten. Çünkü bazı hikâyeler insanı üzmez, insanı fark ettirir. Ve fark edince de eski sen olarak kalamazsın.
·
146 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.