Matt Haig'in İnsanlar adlı romanı, benim için yalnızca okunan bir metin olmaktan çıkıp zor bir dönemimde karşıma çıkan bir eşlikçi oldu. Başarılarıma mesafeli durup hatalarımda kendime acımasız davrandığım; hayatın, tıpkı kusursuz işlemesini umduğumuz laboratuvar süreçleri veya matematiksel formüller gibi kesin sonuçlar vermesini beklediğim bir zamanda okudum bu kitabı. Belki de tam olarak bu yüzden, sayfalar ilerledikçe satır aralarında kendimle karşılaştım: Yaşamı fazlasıyla ciddiye alışım, aklım ile duygularım arasında sıkışıp kalışım ve her şeyi bir netliğe zorlama çabam bu aynadan bana yansıyordu.
Roman, o bilimkurgu kabuğunun altında son derece insani, köklü bir soruyu barındırıyor: Kusursuzluk mu, yoksa eksik ama hisseden bir varoluş mu? Haig, matematiğin kusursuz ve değişmez doğrularıyla, dünyanın karmaşık ve öngörülemez insan gerçekliği arasındaki o derin çatlağı incelikle görünür kılıyor. Tam da sığındığım o kesinlik fikrini sorgulatıyor bana; sayıların dünyasında mutlak olan, insan ilişkilerinde neden bu kadar kaygan? Akıl yürütmenin o soğuk berraklığı, duygular söz konusu olduğunda neden aynı güvenilirliği sunmuyor?
Roman ilerledikçe, zihinsel üstünlük ile duygusal deneyim arasındaki bu gerilim daha da belirginleşiyor. Yazar bize, insan dediğimiz varlığın yalnızca rasyonel işleyen bir makine olmadığını; çelişkileri, zaafları, korkuları ve en çok da sevgisiyle bir bütün olduğunu yeniden hatırlatıyor. Üstelik roman, akıl ile duygu arasında keskin bir tercih yapmaya zorlamıyor okuru; aksine, insan olmanın tam da bu iki alan arasındaki o tekinsiz ama büyülü salınımda anlam kazandığını sezdiriyor.
Romanın duygusal doruk noktası ise romanın son bölümünde yer alan ve hayatın küçük ama hayati gerçeklerini fısıldayan o tavsiyelerdi. Andrew Martin’in oğlu Gulliver'e verdiği bu öğütler, aslında tam da o an birinden duymaya ihtiyaç duyduğum sözlerdi. Fark ettim ki, aslında zaten bildiğim hakikatleri yeniden duymaya, kendime hatırlatmaya ihtiyacım varmış. Andrew Martin'in oğlu Gulliver ile değil de doğrudan benimle konuştuğunu hissettiğim o anlarda İnsanlar, okuruyla dertleşen, ona omuz veren canlı bir sese dönüştü. Sürükleyici dili, yalın ama derin anlatımı ve insan doğasına dair o incelikli gözlemleriyle, bu roman zihnimde uzun süre yer edecek.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.