Bir bölüm okuyayım derken son sayfası çevrilen kitaplardan. Hep yeni şeyler öğrenmek için okunmamalı kitaplar bence, bazen insanlar okuduklarından anladıklarını böyle minicik yazıyor ya, dergiye yazmak gibi . İşte onlar özün özü oluyor. Bir bakış katıyor. Mesela burada okuduğum bir cümle;
Hasretin nispetindedir, kavuşmanın lezzeti...
Bilinmez anlaşılmaz bir cümle değil ama belli ki yazan için özün özü. Benim için özün özünün özü oldu. Yani bir yerde hasret kavuşmak üzerine bir şey okumuş bunu çıkarmış, ben okuyunca da başka bir hissim oluştu. Bu satırları biri okursa ona da özün özünün özünün özü düşecek belli ki. Özlemin şiddeti vuslatın tadını belirliyor. Öyledir tabi. Özlemek kötü bir his değil. Hiç değil. Azdan az çoktan çok gider ya, herkes kalbi kadar büyük bu dünyada. Karşılık bekleyerek özlenir mi? Ne saçma. İstediğimi özlüyorum valla. Kimsenin bunda gram kadar hissesi yok üstelik. Kime ne? Özlemek gelir. Sen istemeden gelir. Hata hiç gitmez. Burnunun dibine kurulur. İster kokla ister tut nefesini. İhtimal, Allah tarafından burnunda polip olsun. İhtimal işte. İşe yaramaz. Çünkü manevi kokulara kâr etmiyor.
Her gün ömrün özeti midir bilmem ama özlemek hayatı hissetmenin en etkili yoludur diyebilirim. Bu yazdığım şu an öz. Net. Buradan nereye akarsa artık...
Belki de bu ramazan son vuslatımızdır.
Bu cümle. Bunu okuyunca boğazıma bir yumru oturdu. Vallahi billahi yemin ediyorum çok özlüyorum bavukeağmeyim seni. Ne yapalım. Emanetine sahip çıkmaya çalışıyoruz. Geçen sene şuradaydın. Canımın içi. Gülüşünü özlüyoruz. Yani ben özlüyorum. Ölümü bize sevdirdin ya o da sana yeter. Mekanın cennet olsun inşallah
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.