Bu kitap çok uzun süredir okuma listemdeydi ama bana hissettireceklerinin de farkında olarak bir türlü elim gitmiyordu. O kadar da haklıymışım ki... Hani Ölümlü Dünya filminde Feyyaz Yiğit'in bir repliği vardı 'Beni boğdu boğdu boğdu duvara attı' diye, kitabı okurken tam olarak öyle hissettim.
Yazardan okuduğum ilk kitaptı ve diğer kitaplarının da bu kadar travmatik olma ihtimaline karşı bir daha okuyabilir miyim emin değilim açıkçası. Kalemi oldukça akıcıydı, ilk defa okumama rağmen alışmam çok da zaman almadı. Zaten bir yerden sonra da olaylar ve merak kitabın içerisine öyle bir çekti ki, sadece duygusal yoğunluğu sebebi ile ara verme ihtiyacı hissettirdi bana.
Yazar hikayenin geçtiği dönemleri o kadar güzel yansıtmıştı. Özellikle sosyal statü farklılığı ve ırkçılık üzerinde de fazlasıyla durmuştu. Kitaba o gerçekliği veren de buydu bence, hikayedeki her şey gerçekten yaşanmış gibi hissettirdi bana.
Kitap Emir'in aldığı bir telefon ile başlıyor ve oradan geçmişe dönüyoruz. Çocukken yapılan bir hatadan dolayı duyulan pişmanlığın ne kadar büyük etkileri olduğunu okuyoruz aslında. Her şeyin daha farklı olabileceğini düşünmeden edemedim okurken. Sadece ufak bir müdahale, bir çaba ve bu hikayede belki de Hasan hala orada olurdu...
Kitap için ne diyeceğimi inanın bilemiyorum.. Her yazdığımı da silip durduğum için sanırım çok da bir şey diyemeyeceğim. Herkesin okumasını aynı anda hem isteyip hem de istemiyorum. İçerisinde tetikleyici unsurlar bulundurduğu için herkese öneremeyeceğimin farkındayım. Bu sebeple okumaya karar verirseniz öncesinde araştırmanızı tavsiye ederim.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.