Uzun zamandır bir kitabı bu kadar soluksuz okuduğumu hatırlamıyorum. Yaşamak, benim için sadece bir roman değil; insanın içine ağır ağır yerleşen bir hayat muhasebesiydi. Sayfaları çevirdikçe hikâyeyi değil, sanki bir ömrü taşıdım.
Fugui’nin başına gelenler tek tek düşünüldüğünde bile insanın içini parçalıyor. Ama beni asıl etkileyen şey trajedilerin büyüklüğü değil, onların ne kadar “sessiz” yaşandığıydı. Hayat kimseye dramatik bir fon müziği çalmıyor; acı oluyor ve ertesi gün güneş yine doğuyor. İşte bu gerçeklik, kitabı benim gözümde daha da çarpıcı yaptı.
Yu Hua’nın dili inanılmaz sade. Gösterişsiz, süssüz ama tam kalbe isabet eden bir anlatım. Özellikle Çin’in politik ve tarihsel dönüşümlerinin bir ailenin hayatına nasıl yansıdığını görmek beni çok etkiledi. Büyük tarih anlatılarının arkasında ezilen küçük hayatları okumak, insanı ister istemez bugünü de sorgulamaya itiyor.
Kitap boyunca defalarca hüzünlendim. Hatta bazı bölümlerde durup düşünmek zorunda kaldım. Çünkü bu roman sadece kayıpları anlatmıyor; insanın her şeye rağmen yaşamaya devam etmesini anlatıyor. Fugui kusursuz biri değil, hatta hataları yüzünden hayatı altüst olmuş bir karakter. Ama yine de yaşaması, direnmesi, kabullenmesi… İşte tam burada roman bir “ders” haline geliyor.
Eleştirel olarak bakarsam, arka arkaya gelen kayıplar bazı okurlar için fazla yoğun gelebilir. Umut duygusu çok ince bir çizgide ilerliyor. Fakat ben bunun bilinçli bir tercih olduğunu düşünüyorum. Çünkü hayat her zaman dengeli ve adil değil. Yu Hua da bunu filtresiz bir şekilde göstermiş.
Benim için Yaşamak, insanın sahip olduklarından çok dayanma gücünü sorgulatan bir kitap oldu. Okurken üzülüyorsunuz ama bir yandan da şunu fark ediyorsunuz: Yaşamak bazen sadece nefes almaya devam etmektir.
Bu kitabın herkese, özellikle de hayatın kıymetini unutmaya meyilli olanlara okutulması gerektiğini düşünüyorum.
Benim puanım net:
10/10
Bazı hikâyeler mutlu sonla değil, var olmayı sürdürdüğü için büyük olur. Bu da onlardan biri.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.