Bu kitabı bitirdiğimde içimde net bir duygu yoktu. Öfke mi desem, hüzün mü desem, yoksa sadece bir sıkışmışlık mı… Emin olamadım. Ama şunu biliyorum: İçimde bir şey yer değiştirdi.
Yaşar Kemal burada büyük cümleler kurmuyor aslında. Çok basit bir düzeni anlatıyor: Gücü olanın kazandığı, sesi çıkanın susturulduğu bir düzeni. Ama o basitlik insanı daha çok rahatsız ediyor. Çünkü tanıdık.
Kaymakamın yalnızlığı beni en çok etkileyen şey oldu. Doğru bildiğini yapmaya çalışırken yavaş yavaş sistemin içinde erimesi… İyi niyetin tek başına yetmemesi. İnsan bazen sadece iyi olarak bir şey değiştirebileceğini sanıyor. Bu kitap o düşünceyi sertçe kırıyor.
Teneke sesi bir yerde direniş gibi geliyor, bir yerde çaresizlik. Gürültü var ama sonuç yok. Belki de romanın en acı tarafı bu: Herkes bir şey yapıyor gibi ama aslında hiçbir şey değişmiyor.
Bu bir kahramanlık hikâyesi değil. Bu, düzenin insanı nasıl yorduğunun hikâyesi.
Kitabı kapattığımda şunu düşündüm:
Adalet her zaman kaybetmeyebilir ama vicdan çoğu zaman yalnız kalıyor.
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.