Orhan Pamuk’un okuduğum ilk kitabı Masumiyet Müzesi oldu. Doğru bir başlangıç mı bilmiyorum ama kalemi bana göre pek değil bence. Kendimi bugüne kadar hiçbir zaman Orhan Pamuk okuyacak kadar entellektüel hissetmedim ve sanırım hissedemeyeceğim.
“Peki neden şimdi?” Dediğinizi duyar gibiyim. Netflix’de diziyi izlemeden evvel okuyayım da, bir ön bilgim ve fikrim olsun istedim.
Öncelikle çok beğendiğim şeyleri söylemek isterim. Müze fikrinin kitapla aynı anda ortaya çıkışı, yazarın kitabı topladığı eşyalara göre şekillendirmesi, tüm kitabın yazımı boyunca topladıklarını saklaması sonradan bir ev satın alıp burayı müzeye çevirmesi çok orjinal bir fikir, hayranlık duydum.
Böylelikle kurgu bir dünya ile gerçeği iç içe sokmayı, okuyucunun aklına “Kemal Basmacı gerçkten yaşamış mı acaba?” düşüncesini getirmeyi başarıyor. Müzeyi henüz ziyaret etmedim ilk fırsatta edeceğim çünkü okuduklarımı gözümde canlandırdıktan sonra gerçekten görmek güzel bir his yaratacaktır. Sanki kitabın içine ışınlanmak gibi çok acayip bir duygu.
Kitabın sonunda kendisini romanın bir karakteri olarak dahil etmesi… Bu da çok değişik geldi. Sevdim mi yoksa megalomanca mı buldum emin olamıyorum. Ama okurken beni tebessüm ettirdiği için galiba sevdim.
Beni şaşırtan ve etkileyen bu iki şeye dayanarak söyleyebilirim ki, Orhan Pamuk sadece kurgu bir dünya, kurgu karakterler ve hikaye yaratmak değil daha samimi ve gerçek bir şeyler ortaya koymak istemiş bence.
Kitabın konusu ve Kemal Basmacı kitabın pek çok yerinde sabrımın sınırlarını zorladı.
Bu bir aşk romanı mı? Yoksa saplantılı bir adamın duygularını anlatan bir roman mı?
Bana göre bu bir aşk romanı değil. Kemal Basmacı da haline üzüntü duyabileceğim mağdur bir adam değil. Tam tersi pek çok fikri ve davranışını eleştirdiğim bir adam kendisi. Ektiklerini biçen hepimiz gibi sıradan biri. Çok zengin o ayrı :)
Romanın ya da filmin başında fazla da iyi olmayan bir karakterin filmin ya da kitabın sonuna doğru başına gelen trajik olaylar ile kötü bir duruma düşmesi ve birden başlangıçta sinir olduğumuz karaktere acımaya başlamamızı sağlama fikrini sevmiyorum. Bana samimi gelmiyor. Bu romanda da böyle olmuş. İnsanların bir kafa karışıklığı daha doğrusu his karmaşası yaşamasını istemiş olabilir Orhan Pamuk, her şey ne bütünüyle iyi ne de bütünüyle kötüdür demek istemiş olabilir.
Ben sevemedim.
Kendinden 14 yaş küçük bir kıza şehvetle bakıp, o şekilde yaklaşıp, bir yandan da başkasıyla nişanlanma hazırlıkları yapan bir adama, başına gelenler ve yaşadığı acı için üzülmeli miyiz bilemedim
Beri taraftan kitabın içindeki seks sahnelerinin çok ayrıntılı anlatılmasını gereksiz buldum. Bazı yerler porno film kadar açıkça yazılmış.
Ve son olarak uzun çok uzuuuuunnnn upuuzuuunnn betimlemeleri okumak çok zor geldi bazı yerlerde. Ama bunun Orhan Pamuk’un ona özel olan yazım şekli olduğunu düşünüyorum. En başta demiştim ya Orhan Pamuk kalemi bana pek uygun değil beni biraz korkutuyor ve yoruyor diye. Bence bunun sebebi (bana göre) gereksiz uzun betimlemelerinden kaynaklanıyor.
Sonuç olarak,
“Masumiyet Müzesi” ni okuduğum için memnunum. Hem kurgu olarak değişik bir roman okudum, hem üzerine zaman zaman düşünebileceğim bir roman okudum hem de önemli bir Türk romancısı ile tüm korkularıma rağmen tanışma fırsatı yakalamış oldum.
Diziyi izlemek daha kolay demeyin bence önden mutlaka okuyun.
Keyifli okumalar dilerim.
·
197 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Rica ederim, vakit ayırıp okuduğunuz ve hatta yorum yaptığınız için ben teşekkür ederim.
Kitap öyle yordu ki diziye elim gitmedi henüz benim:) izleyince güncellerim incelemeyi belki de olağanın aksine dizi kitaptan daha başarılıdır…
Ben de Orhan Pamuk okuyamıyorum😔 Benim Adım Kırmızı romanını maalesef yarım bıraktım . Zorladım ıghh gitmiyor. Ben edebi bir eserde argo, küfür müstehcenlik sevmiyorum . Son zamanların favori kitabı Masumiyet Müzesine bir şans versem mi diye düşünürken - dizisini izledim- yorumları inceledikçe sanırım okuyamam dedim. Zira kitabı yarım bırakınca yazara haksızlık mı ettim aceba düşünmekten alıkoyamıyorum kendimi. Ama benim de vaktim kıymetli . İncelemeniz için teşekkürler Ceyda hanım:)