Okumak yüzleşmektir!
Serenad bende tek bir duygu bırakmadı.
Hüzün vardı… ama sadece hüzün değildi.
Öfke vardı… çünkü insanın insana neler yapabildiğini bir kez daha gördüm.
Utanç vardı… bazı acıların tarihin tozlu raflarına bilinçli biçimde bırakılmış olmasına.
Merhamet vardı… çünkü her trajedinin içinde bir kalp atıyor.
Zülfü Livaneli bu romanda sadece bir hikâye anlatmıyor; geçmişin sessizliğini bugüne taşıyor. Büyük tarihsel bir kırılmayı, sıradan bir insanın gözünden, Maya’nın anlatımıyla aktarıyor. Maya başta kahraman değil; sıradan, kendi hayatına sıkışmış bir kadın. Ama Profesör Wagner’le karşılaşmasıyla hem kendi iç dünyası hem de bizim vicdanımız genişliyor.
Roman beni duygulandırmaktan çok rahatsız etti. Çünkü mesele burada sadece bir aşk hikâyesi değil; hatırlamanın, vicdanla yüzleşmenin sorumluluğu. Her satır insanın kendi içindeki sessiz hesaplaşmayı tetikliyor; bazı acılar unutulmuş değil, bilinçli olarak görmezden gelinmiş.
Bir yanda Wagner’in kırılganlığı, bir yanda Maya’nın dönüşümü… İkisi birleşince insan kendine şu soruyu soruyor:
Biz gerçekten geçmişi bilmiyor muyuz, yoksa bilmemeyi mi tercih ediyoruz?
Kitap bittiğinde “iyi ki okudum” demedim.
“İyi ki böyle bir roman yazılmış” dedim.
Çünkü bazı hikâyeler sadece okunmaz; insana ayna tutar.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.