Lavinia, söylenemeyen bir aşkın, gecikmiş bir itirafın ve insanın kendi içindeki yalnızlığın kitabıdır.
Özdemir Asaf, bu eserde aşkı mutlu bir duygu olarak değil,
çoğu zaman insanın içinde büyüyen bir suskunluk olarak anlatır.
Şiirler kısa ama ağırdır;
okuyucuya bir hikâye anlatmaz,
onu kendi kalbiyle yüzleştirir.
Bu kitapta en sarsıcı olan şey,
sevmek ile söyleyememek arasındaki o ince çizgidir.
Lavinia, bir şiir kitabından çok
insanın içinde geç kalmış cümlelerin yankısıdır.