Karakoç’un dili, geleneksel ile moderni harmanlayış biçimi, mistik bir hâl ve sembolik anlatımlarla dolu. Okurken hissediyorsun ki şair “sıradan bir şey söyleme” derdinde değil; her dizede bir anlam ağı kurulmuş, her imge sanki bir kapı açıyor.
Kitaptaki şiirlerden bir tanesi özellikle aklımda kaldı: “Balkon” şiiri. Bu şiir, yaşam ile ölüm arasındaki çizgiyi o kadar net betimliyor ki bazen okurken durup düşündüm; sırf güzel kelimeler peşinde koşmuyor, anlamı hissettiriyor. Balkon burada sanki insanın kendi iç âlemini, cesur ama yıpratıcı bir sınır gibi simgeliyor.
Sezai Karakoç’un şiir dili bana göre soyut ama aynı zamanda çok insani. Okurken bazen neyi anlatmak istediğini çözmek zor oluyor ama bu zorluk beni rahatsız etmiyor; aksine şiir metninin içinde dolaşmaya, hissettirmeye teşvik ediyor. Kısa bir kitap olmasına rağmen günlerce üzerimde düşünceler bıraktı.
·
1 +1'leme
·34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.