Daha anlatı ağırlıklı,
karakteri ve hikâyeyi net takip edebildiğim,
duygusu güçlü ama dili daha berrak metinleri seviyorum.
Kalan ise deneysel, şiirsel ve parçalı bir anlatı sunuyor. Bilinç akışı içinde ilerleyen; olaydan çok zihne yaslanan bir metin.
Şiirle aram zaten çok kuvvetli değil. Dil bu kadar yoğun ve kırık olunca metne yaklaşmam zorlaştı. Okurken hikâyeyi takip etmekten çok, cümlelerin içinde yolumu bulmaya çalıştım.
İstanbul’un tarihsel katmanları, kimlik ve bellek meselesi elbette kıymetli temalar.
Ama bazen bir kitabı sevip sevmemek, ne anlattığından çok nasıl anlattığıyla ilgili oluyor.
Benim için bu kitap, edebî olarak saygı duyduğum ama kalben bağ kuramadığım metinlerden biri oldu.
Bu arada Mart ayını kadın yazarlara ayırdım. Farklı sesler, farklı diller, farklı dünyalar. Bakalım ay sonunda kalbimde en çok kim kalacak?
·
110 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.