Rory karşıma çıkayım deme
Adelaide benim için bir aşk hikâyesinden çok bir kimlik kaybı anlatısıydı. Roman boyunca Adelaide’in en büyük yanılgısı fazla sevmesi değil, kendini sevginin içinde silikleştirmesiydi. Rory’yi idealize ederken kendi değerini onun ilgisine bağladı ve yaşanan her sorunu kendinde aradı.
İlişkideki duygusal asimetri baştan itibaren hissediliyordu. Adelaide büyük jestler yaparken Rory’nin toksik olması bok gibi hediyeler vermesi güç dengesini açık ediyordu. Bu yüzden Adelaide bence fazla bile bekledi o doğum günü hediyesinden sonra Rory’i çoktan şutlamıstım.
Toparlanma kısmı ise bende daha karışık bir his bıraktı. Adelaide’in intihara meyilli bir noktaya gelmesinden sonra terapiye başlaması ve ilaç kullanması gerçekçi bir adım. Ancak sonrasında hayatın hızla düzene girmesi, sosyal çevrenin sağlam durması ve yeni bir flört ihtimalinin belirmesi biraz fazla pürüzsüz ilerliyor. Böylesine derin bir kimlik kaybından sonra iyileşmenin daha dalgalı, daha geri dönüşlü olmasını beklerdim. Bu yüzden final umutlu olsa da tam anlamıyla ikna edici gelmedi.
Yine de roman, sevgi ile bağımlılık arasındaki ince çizgiyi görünür kılıyor. Adelaide’in kaybı aslında Rory değil, onun üzerinden kurduğu kimlikti. Bu açıdan kitap, aşkın değil, kendini kaybetmenin hikâyesi olarak kalıyor.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.