Uçurtma Avcısı / Khaled Hosseini
"İnsanın içinde bir yerlere dokunan bir kitap tavsiye eder misin?" diye sorsalar Uçurtma Avcısı derdim herhalde. İnsanın gerçeklerle ve kendisiyle yüzleşmesinin bazen ne kadar zor olduğunu ve zaman aldığını anlatan bir kitap. Sorumluluk almanın, sorumluluk alabilmenin ne denli onurlu bir davranış olduğunu okudum bu kitapta... İtiraf etmem gerekirse Hasan karakterine çok üzüldüm. Çünkü onun fiziksel olarak yaşadıklarını ve günümüzde birtakım insanlara psikolojik olarak yaşatıyorlar. Sistem tarafından hak etmediği halde hayatına tecavüz edilip sonra da psikolojik bir ölüme terk edilen insanlar geldi aklıma Hasan karakterini okuyunca. Bunun yanında, insanın hayatının bir döneminde işlemiş olduğu günahları nasıl iyiliğe çevirerek telafi ettiğini de baba karakterinde okudum. Kitabın ana teması bence "Yeniden iyi insan olmak mümkün" cümlesi... Bunlara ek olarak her zaman insanın çocukluğunda yaşadığı duyguların daha masum ve gerçek olduğunu da düşündürdü bu kitap bana. İnsan çocukluğunda ki masumiyetini ne zaman ve nasıl kaybeder? Emir karakterinde masumiyetin ne zaman ve nasıl kaybedildiğini okudum. "Yetişkin olup da masum olan bir insan asla yoktur ve her insan hayatının bir noktasında masumiyetini kaybetmiştir." dedim kendi kendime ve kendi hayatımda o masumiyeti ne zaman kaybettiğimi sorguladım... Ki bence bu sorgulamayı herkesin yapması gerektiğini düşünüyorum. Emir karakteri de tıpkı babası gibi kaybettiği masumiyetini telafi ediyor. Kitapta bana en ağır gelen duygu ise Emir karakterinin gerçekleri ve bir yalanın içerisinde doğup büyüdüğünü öğrenmesi ve Hasan karakterinin bunu öğrenmeden ölmesi oldu. Bir yalanın içerisinde büyüdüyseniz ve gerçekler sizden saklandıysa bunları öğrendiğiniz yaş fark etmeksizin yıkıma uğrarsınız. Bununla başa çıkmak da oldukça zor olsa gerek. Ya da Hasan gibi her şeyden bihaber dünyadan göçer gidebilirsiniz. Son söz olarak şunu söylemek istiyorum ki "Herkesin kendi hayatı ile ilgili gerçekleri öğrenmeye hakkı vardır..."