İnsan sahiden hep dünyaya çivi çakacak gibi incitip, sanki yarınlar yokmuş gibi de inciniyor bazen kolayca. Bazı anların telafisi yok ve koca bir keşke, boynunda asılı kalıyor. Kendi ile barışınca lakin, 'keşke'ler yerini kısmete bırakıyor...
Bazı insanlar da böyle, ağızlarından kendisinden başka biri ya da bir şey için güzel bir şey zor çıkar, adeta dilleri güzele dönmez onların. Kendileri ile savaşları bitmemiştir zira...