Aşkın en saf hali değil bu. Bu, kimsenin durdurmaya çalışmadığı iki çocuğun yavaş yavaş ölüme yürüyüşü.
Romeo ve Juliet çoğu zaman “büyük aşk hikâyesi” olarak anlatılır. Oysa bu eser, aşkın güzelliğinden çok, yetişkinlerin kurduğu nefret düzeninin çocukları nasıl öğüttüğünü anlatır. İnsanlar Romeo ile Juliet’in aşkına odaklanır, ama asıl korkutucu olan onların ne kadar yalnız bırakıldığıdır. Etraflarında onlarca yetişkin var ama hiçbiri gerçekten onları anlamaz. Herkes konuşur, kimse dinlemez.
En az bilinen gerçeklerden biri de bu hikâye sadece dört gün içinde yaşanır. Dört gün. Romeo birini sever, unutur, yeniden âşık olur, evlenir ve ölür. Bu bir aşkın olgunlaşma süresi değil, bir duygunun kontrolsüzce büyüyüp patlama süresidir. 
William Shakespeare burada aşkı yüceltmez, aksine onun ne kadar tehlikeli olabileceğini gösterir. Çünkü bu aşk, düşünmeden hareket eden iki gencin elinde bir kaçış yoluna dönüşür.
Juliet’in bilinmeyen yönü ise çoğu zaman göz ardı edilir. İnsanlar Romeo’yu romantik kahraman olarak görüyor ama cesur olan aslında Juliet’tir. Romeo kararsızdır, duygular arasında savrulur. Juliet ise her şeyi göze alır. Ailesine karşı gelir, ölüm riskini kabul eder, yalnız kalmayı kabullenir. Romeo aşkın içinde kaybolurken, Juliet aşkın bedelini bilinçli şekilde öder.
Bir diğer çarpıcı gerçek de şu: Bu hikâyede kader değil, yetişkinlerin egosu öldürür onları. Ailelerin anlamsız nefreti, papazın tehlikeli planı, toplumun körlüğü… Hepsi birleşir ve iki genci geri dönülemez bir sona sürükler. Bu yüzden bu eser bir aşk hikâyesinden çok, bir ihmal hikâyesidir.
Romeo ve Juliet’i okuduğunda farklı bir gerçekle yüzleşiyor okur. Bazen insanlar aşktan ölmez. İnsanlar, anlaşılmadıkları için ölür.
Ve belki de en acısı şudur onları öldüren zehir değil, onların yaşamasına izin vermeyen dünyadır.
William Shakespeare burada aşkı yüceltmez, aksine onun ne kadar tehlikeli olabileceğini gösterir. Çünkü bu aşk, düşünmeden hareket eden iki gencin elinde bir kaçış yoluna dönüşür.
Juliet’in bilinmeyen yönü ise çoğu zaman göz ardı edilir. İnsanlar Romeo’yu romantik kahraman olarak görüyor ama cesur olan aslında Juliet’tir. Romeo kararsızdır, duygular arasında savrulur. Juliet ise her şeyi göze alır. Ailesine karşı gelir, ölüm riskini kabul eder, yalnız kalmayı kabullenir. Romeo aşkın içinde kaybolurken, Juliet aşkın bedelini bilinçli şekilde öder.
Bir diğer çarpıcı gerçek de şu: Bu hikâyede kader değil, yetişkinlerin egosu öldürür onları. Ailelerin anlamsız nefreti, papazın tehlikeli planı, toplumun körlüğü… Hepsi birleşir ve iki genci geri dönülemez bir sona sürükler. Bu yüzden bu eser bir aşk hikâyesinden çok, bir ihmal hikâyesidir.
Romeo ve Juliet’i okuduğunda farklı bir gerçekle yüzleşiyor okur. Bazen insanlar aşktan ölmez. İnsanlar, anlaşılmadıkları için ölür.
Ve belki de en acısı şudur onları öldüren zehir değil, onların yaşamasına izin vermeyen dünyadır.
·
156 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.