Hamnet
Bu kitap bittiğinde içimde büyük bir yıkım değil, daha çok uzun süren bir sessizlik kaldı. Herkes çok ağır diyor ama bence ağır değildi; duygusu yoğundu sadece. Yine bazı yerlerde hiç akmadı. Özellikle detayların uzadığı bölümlerde kopacak gibi oldum. Ritmi zaman zaman düştü ama tamamen bırakmak da istemedim çünkü anlatılan şeyin duygusu beni tutmaya devam etti.Yazar Maggie O'Farrell, Shakespeare’in hayatındaki küçük bir bilgiden koskoca bir yas hikâyesi çıkarmış. Ama merkezde Shakespeare yok; hatta çoğu yerde adı bile geçmiyor. Merkezde Agnes var ve ben kitabı en çok onun için okudum. Sezgileri güçlü, doğayla bağı olan, biraz yalnız, biraz dışarıda kalan bir kadın… Onun bir şeylerin ters gittiğini hissedişi, o çaresizlik hali gerçekten kalp sıkıştırıyor. Hamnet’in hastalık sürecini okurken içimde sürekli bir daralma vardı.Sonrasında yas başlıyor ama dramatik bir şekilde değil. Sessiz, içe çöken bir yas. Bir annenin susarak yaşadığı acı, bir babanın uzaklaşması… William Shakespeare Londra’dayken evde başka bir kırılma yaşanıyor ve o kaybın ileride “Hamlet”e dönüşecek olması düşüncesi insanın içini ayrı burkuyor. Bu kitap bana şunu düşündürdü: Bazı kayıplar sadece birini alıp gitmiyor, geride kalan herkesin içindeki bir şeyi de eksiltiyor.Evet, yer yer akmadı. Evet, sabır istedi. Ama bitirdiğimde iyi ki okumuşum dedim. Çünkü gösterişli bir dram yerine, gerçek ve sessiz bir acıyı anlatıyordu. Ve o acı bittiğinde bile biraz benimle kaldı.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.