"KIRIK ZAMAN AYNASI"
"Akıntıya karşı yüzen tek balık
tekini koruyan tekinsiz
ölüme doğru ve ölüme karşı
çağlayan çıkan, dikine yüzen bir balıkmış yalnızlık"
Hayatımızda bazen öyle bir kitapla karşılaşırız ki, kaçış bir yana, derinliklerimize inmek için bir vesile olur. İnsanı kendi gölgesiyle yüzleştiren, zamanın kırık parçaları arasında bir bütünlük arayışına çıkaran şiirsel bu eserin
merkezinde, mağaranın en eski müdavimi olan bir ayna var. Bu sıradan bir ayna değil; içine bakan herkesin kendini bulduğu, âdeta bir Tanrıdibi kadar derin bir yansıtıcı. Zamanın kilidini açan bir içgörüye dönüşen bu ayna, iki gözlü, çok dilli bir kılavuz gibi elimizden tutuyor ve bizi Uçmakovası’na sürüklüyor.
"Peki bu yolculuk nereye?" diye başlıyor her şey. Aslında bu soru, bir yolculuktan çok, bir eylem tanımı: aynaya bakmak. Peki ya aynada gördüğümüz? Çoğu zaman beklediğimiz gibi net, bütün bir portre değil. Karşımıza çıkan, kendimizin parçalanmış bir kitabının dağınık sayfaları oluyor. Hayatın hızı, yaşadıklarımız, unuttuklarımız derken, bir kitabın omurgası olan şiraze dağılıyor. Sayfalar birbirine karışıyor. Dağılmış bir şirazeyi usulca, sabırla yerine oturtma çabası. Ve belki de bu çabanın sonunda, ebedi bir bütünlüğün eşiğine varma ihtimali... Ama işte asıl soru burada düğümleniyor: Gerçek mi, yoksa düş mü bu yol?
Kitap boyunca peşine düştüğümüz bu sorunun cevabı, hayatın ta kendisinde gizli aslında. Belki de bütünlük dediğimiz şey, büyük bir sırrı çözmekten ziyade, etrafımızdaki küçük parçaları fark etmekten geçiyor.
· Bir samurun haykırışında, doğanın sarsılmaz sadakatinde... Doğa, hiç soru sormadan, olduğu gibi var olmanın en büyük örneği. Bir samurun içgüdüsel haykırışı, bizim karmaşık ruh hallerimizden çok daha bütün belki de.
· Kuzgun’un temkinli ama bilge kanadında... Kuzgun, mitolojilerde sıklıkla bilgeliğin ve gizemin habercisidir. Onun temkinli ama emin kanat çırpışı, yolculuğumuzda bize rehberlik edebilecek bir bilgeliği simgeler. Belki de cevap, acele etmemekte ve gözlemlemekte saklıdır.
· Dumanı pembe tüten bir köy evinin huzurunda... Modern hayatın karmaşasında unuttuğumuz bir dinginlik bu. Basit bir anın, bir evin bacasından tüten dumanın bile pembe bir huzur taşıyabilmesi. Bütünlük, belki de en çok bu sadelikte hissediliyor.
· Uzayın engin evrenlerine takılan o akılda... Ve sonra zıt bir nokta: Sonsuzluğa duyulan merak. Kendi içimize dönük bu yolculuk, bir anda gözümüzü gökyüzüne, evrene çeviriyor. Küçük benliğimizin, sonsuzluğun içindeki yerini arayışı... Bu da bütünlüğün bir parçası.
· Ve lalin anlaşılmayan, sırlı kelimelerinde... Lâl, suskunluk demek. Bazen kelimelerin ifade edemediğini, sükût haykırır. Anlaşılmayan, sırlı kelimeler... İşte belki de en derin gerçekler, dilin bittiği yerde başlıyordur.
Bunların hepsi, aslında neyin parçası?
Her biri, kırık bir aynadan yansıyan zaman parçaları. Kendi içimize tuttuğumuz ayna kırık olduğu için, yansımalar dağılıyor, farklı şekillerde karşımıza çıkıyor. Ayna kırık olsa da, yansıtmaya devam ediyor. Ve biz o dağınık sayfaları, yani bu parçaları birer birer, sabırla ve farkındalıkla topladıkça, aslında o eski şirazeyi yeniden örmüş oluyoruz. Belki de yolun kendisi bir düş, vardığımız yer gerçek; ya da tam tersi. Ama önemli olan, bu soruyu sormaya, bu parçaları toplamaya ve aynaya bakmaya devam etmek.
Çünkü hepimizin içinde, kırıldığı halde ışıldamaya devam eden bir zaman aynası var. Aynaya bakmak cesaret ister. Ya kendinizle yüzleşmeye hazırsanız?
Kitapla Kalın.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.