Ebeveynlerin başucu kitabı olması gereken, Alfie Kohn’un Koşulsuz Ebeveynlik adlı eseri,çoğu ebeveynin doğru sandığı “ödül ve ceza” anlayışını sorgulamaya davet ediyor. Kohn, bunun yerine “koşulsuz sevgi”ye ve akılcılığa dayalı bir çocuk yetiştirme yaklaşımının önemini güçlü bir şekilde ortaya koyuyor.İtaatkar, uslu, “hanım hanımcık” ya da “tam bir beyefendi” nesiller yetiştirmek yerine; soran, sorgulayan, düşünen ve gerçek anlamda koşulsuz sevgiyle büyümüş bireyler yetiştirmek istiyorsak, önce ebeveynler olarak bizim okumaya, düşünmeye ve kendi doğrularımızı sorgulamaya ihtiyacımız var.
Bağırmaktan daha iyisi söylemek, söylemekten daha iyisi açıklamak, açıklamaktan daha iyisi tartışmaktır.Kohn’un yaklaşımı ile bilimsel araştırmalar arasındaki temel fark, neyin ölçüldüğü ve neyin önemsendiği noktasında ortaya çıkar. Kohn, ödül ceza sistemine dayalı eğitimi eleştirirken, bu yöntemlerin kısa vadede sonuç verebileceğini kabul eder; ancak uzun vadede çocuğa faydadan çok zarar getirebileceğini savunur.Bir yöntemin “işe yarayıp yaramadığı” değil, çocuğun içsel dünyasında neye dönüştüğü daha önemli değil midir? Bilim kısa vadeli davranış değişikliklerini ölçerken; özerklik duygusu, içsel motivasyonun niteliği ve ebeveyn çocuk ilişkisinin gerçek doğası gibi uzun vadeli psikolojik etkileri çoğu zaman göz ardı edebilir.Bilim “çaba övgüsü motivasyonu artırır” derken, Kohn şu soruyu yöneltir: “Evet, ama bu övgü çocuğu ebeveyn onayına bağımlı hâle getiriyorsa, bunu kabul edebilir miyiz?”Belki de en çarpıcı soru şudur: Çocuğunu iyi şeyler yaparken sevmek kolaydır. Peki ya başarısız olduğunda, hata yaptığında, zorlandığında? Onu yine de, her koşulda ve gerçekten koşulsuz sevebiliyor muyuz?Kohn’un yaklaşımı, verileri reddetmekten çok, onları farklı bir açıdan yorumlamasıyla dikkat çeker. Güzel, düşündürücü ve ezber bozan bir perspektif sunar.
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.