Zavallı İvan İlyiç’in ölümü ne kadar da büyükbabamın ölümüne benziyor. O da yüksek bir yerden düştükten sonra aylar içinde yavaş yavaş ebediyete yürümüştü. Ve o da acılar içinde kıvranarak yapmıştı bu yürüyüşünü. O zamanlar çiçeği burnunda cahil bir üniversite öğrencisi olarak böyle acılar içinde kıvranarak ölenlerin “günahkar” oldukları konusunda neredeyse emindim. Çünkü canım büyükbabam annemin doğumundan itibaren çektirmediğini bırakmamış kadına. Onun yıllarca eziyet çekmesine ve bacağının sakat kalmasına sebep olan babası acılar içinde ölünce intikamım alınmış gibi hissetmiştim. Ama İvan İlyiç’i okuyunca bunun tamamen piyango olduğunu anladım. Hele bir yerde Tanrıya isyan eden İvan İlyiç’e hak verdim. Hatta Tanrıya ve onun olmayışına isyan ediyordu. Ve hepimizin içinde olan “bana acısınlar benimle ilgilensinler” hissiyle “onlara daha fazla eziyet etmeden ölmeliyim” hissi kapışarak gözlerini hayata yuman İvan İlyiç; sen iyi bir adamdın dostum.
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.