Sen, hayallerimin erkeği mi derdin, kaçmak mı istedin?Gerilim
“Hayallerinin erkeği mi, yoksa en kötü kâbusun mu?”
Bazı kitaplar vardır; daha ilk sayfalarda “tamam” dersin…
Bu kitap da öyleydi. Merak daha baştan ön koltuğa geçti, ben de arka koltukta “bir bölüm daha” diyerek sürüklendim.
McFadden’in kaleminde en sevdiğim şey şu: Gerilimi sadece “büyük olaylarla” değil, gündelik hayatın içine sakladığı küçük tuhaflıklarla büyütüyor.
Bir cümle… bir bakış… bir ayrıntı… “Normal mi bu?” dedirten o ince çizgi…
Ve işin kötüsü, o çizgi bir kere belirdi mi, artık geri dönemiyorsun.
Bu kitapta gerilim, yüksek sesle değil; fısıltıyla geliyor. Bir şeyler ters ama adını koyamıyorsun.
Bir şeyler eksik ama nereden sızıyor bilmiyorsun.
Ve sen okur olarak sürekli şunu yapıyorsun:
ipucu avı.
Kim doğru söylüyor? Kim rol yapıyor? Kim masum, kim tehlike?
Asıl güzeli de şu: Hikâye ilerledikçe, sadece karakteri değil, kendi sezgilerini de sorguluyorsun.
“Ben olsam ne yapardım?”
“Ben de bunu normalleştirir miydim?”
“Bu kırmızı bayrak mı, yoksa ben mi paranoya yaptım?”
İlişkilerde “mükemmellik” algısının nasıl bir maskeye dönüşebileceğini, çekicilikle kontrolün nasıl birbirine karışabildiğini çok iyi yakalamış.
Romantik görünen şeylerin, bir anda rahatsız edici hale gelmesi…
İnsan psikolojisinin “görmek istemeyince görmeme” hali…
Ve o rahatsız edici soru:
“Gerçekten tehlikede misin, yoksa tehlikenin kaynağını yanlış mı yerde arıyorsun?”
Benim için kitap boyunca heyecan hep ön plandaydı.
Hani bazı gerilimlerde ortalarda tempo düşer ya burada öyle bir boşluk yakalamadım.
Bölümler akıyor, her bölüm sonunda “tamam burada bırakayım” diyorsun… bırakmıyorsun.
Gerilim & merak seven, “tek oturuşta gidecek” bir şey arayan herkese net öneririm.
Sen okusan…
Hayallerinin erkeği mi derdin, yoksa içten içe kaçmak mı isterdin?
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.