Margaret Mazzantini, Sabah Denizi’nde bizi Akdeniz’in iki farklı kıyısına; Libya’nın yakıcı çöllerinden İtalya’nın umut vaat eden ama soğuk kıyılarına götürüyor. Kitap, temelde mültecilik, aidiyet ve hayatta kalma mücadelesini iki farklı anne-oğul hikayesi üzerinden paralelleştirerek anlatıyor.
Kitabın ilk bölümünü okuduğumda beni etkilemişti. Anlatılan olay vurucuydu. Fakat ben ikinci bölüme geçtiğimde aynı etkiyi alamadım maalesef. Anlatım çok tek düze, duygu bir türlü geçmiyor. Olaylar gerçek, etkileyici fakat anlatım çok sade ve kopuk kopuk anlatılmış. O yüzden kitaptan baya uzaklaştım diyebilirim.
Kitaba adını veren üçüncü bölüm "Sabah Denizi", ilk iki bölümdeki karakterlerin yollarının birleştiği nokta olarak kurgulanmış. Bir romanın sadece "önemli bir konuyu" anlatması yeterli değil; o konunun okuyucunun ruhuna dokunacak bir ritimle işlenmesi gerekiyor. Mazzantini, bence hikayenin trajedisine güvenip anlatımın gücünü biraz geri planda bırakmış.
·
103 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.