bir şeyi kendinden ayıramamak. onu düşünmediğin zamanlarda bile içinde bir yerinin ona dönük kalması. dışarıdan bakınca hiçbir şey yokmuş gibi durur. gün geçer, akşam olur, insanlar konuşur, sokaklar dolar boşalır. ama içerde küçük bir yer vardır, hep aynı yöne bakar. insan bazen kendine bile söylemez bunu. çünkü söylese büyüyecek gibi gelir. bazen de tam tersine, söylemese eksik kalacak gibi. garip bir şey bu. ne tamamen sevinç, ne de tam bir keder.
ikisi de değil ama ikisinin ortasında uzun süre duran bir şey. insan hayatın içinden geçerken bazı şeyleri sadece görür. bazılarını hatırlar. ama bazıları… içerde yer eder. belki sevmek dediğimiz şey de bu. içinde sessizce duran ama bir türlü yerinden kalkmayan şey.
Sevmek, birini olduğu gibi kabul etmek, bazen konuşmak, bazen de sessizliğini anlamaktır. Hiçbir karşılık beklemeden iyi olmasını dilemek ve varlığıyla kalbinde sessiz bir huzur bulmaktır.🤍