Tamam, şimdi, önce kısaca Adelaide'ı okuma sürecimden bahsetmek istiyorum.
Bu kitabı aylardır kitaplığımda beklettikten sonra mart ayı vesilesiyle özellikle kadın yazarlardan kitaplar okuyayım istedim ve mart ayının ilk kitabı olarak Adelaide'ı seçtim. Kitabın ilk sayfalarını okurken, kendimi bir anda baş karakterin hayatında ve dünyasında buldum ve bu fazlasıyla hızlı oldu. Kitap bir anda beni içine aldı ve hikayedeki tüm olaylara sarılıp sarmalandım. Böylece kitabın ilk yarısı bir günde bitti. Araya birkaç gün girdi ve kitabın ikinci yarısını bugün, yani tam da doğum günümde okuma fırsatım oldu. Hikaye burada ilginçleşti benim için çünkü 1- Doğum günümde biraz "me time" yapmak istediğim için bu kitap yanımdaydı, 2- Tıpkı Adelaide gibi doğum günlerine çok önem veririm, 3- Kitabı okurken kulaklığımdan gelen sözsüz müzik listemdeki tüm müzikler kitabın ritmine göre hareket ediyordu (yani hüzünlü anlarda hüzünlü melodiler, mutlu anlarda ise mutlu, coşkulu melodiler duyuyordum) ve son olarak 4- Kitabın son cümlesini okuyup kitabı kapattığımda saat tam 16.15'ti, evet, tam da doğduğum saat! Böylece, 28 yaşımı bitirdiğim anda Adelaide'a da veda ettim.
Bir önceki yaşımda okuduğum son kitap -gerçek anlamda, dakikası dakikasına son kitap- oldu.
Kitabın baş kahramanı Adelaide da hayattaki "tesadüflerin" boşa olmadığını, her şeyin kadersel bir bağ ile birbirine bağlı olduğunu düşünen ve tüm küçük anlardan anlam çıkaran bir karakter. İşte yaşadıklarım da bana bu yüzden fazlasıyla anlam yüklü geldi. Belki de bu yüzden, ben Adelaide ile çok derin bir bağ kurdum.
Bu sebeplerle kitaba dair belki beklenilen kadar objektif yorum yapamam fakat hayatta bazı anlar objektiflikten uzak olmayı gerektirir ve duygularımız bizi böylesine etkilemişse zaten objektif olmaya yaklaşamayız. Ben de tam bu sebepten Adelaide'ı objektif yorumlayamayacağım.
Kitap, Adelaide'ın üniversiteyi bitirip Londra'da yüksek lisans yapmaya başladığı o dönemi anlatıyor ve ara ara geçmişe götürüp geçmişten anılarla kurguyu işliyor. Öyleki, anlatım esnasında da yazar o anı anlatsa da geleceğe -karakterlerin henüz haberi olmadığı geleceğe- referanslar veren bir anlatım dili kullanıyor ve açıkçası buna bayıldım.
Adelaide'ın hayatı tanışma uygulamasından tanıştığı Rory Hughes ile kesiştiğinde artık hiçbir şey eskisi gibi değil, hem de hiç değil. Hayallerindeki o adamla tanıştığından fazlasıyla eminken Rory'nin farklı ve git gelli sinyalleri Adelaide'ı günden güne eritiyor. Tanrım, Rory'den nefret ettim!
Adelaide'a konan tanı, bir hastalık, bu hastalığın anlatım şekli fazlasıyla hoşuma gitti. Geçmişten beri gelen "o anlar" aslında bu tanıya bir referanstı ve yazar bizi o hastalığa alıştırıyordu sanki. Bu da takdir ettiğim bir başka şey oldu.
Kitabın sonunda şu cümle işte beni gerçekten etkiledi: "Tek bildiği, hayatta olduğu, nefes aldığıydı. Dünyadaydı. Ve her şey yoluna girecekti."
Bu, hepimizin sıkça unuttuğu bir gerçek. Hayattayız, buradayız, dünyadayız ve her şeyin yoluna girmesini sağlayabiliriz! Bu cümleyi doğum günümde duymak, işte bu gerçek bir doğum günü öğütü oldu.
Teşekkür ederim Adelaide, teşekkür ederim Genevieve Wheeler; beni bu kadar etkilediğiniz ve unuttuğum veya görmezden geldiğim pek çok şeyi fark etmemi sağladığınız için. Ve tabii ki teşekkür ederim kitabı ülkemizde okumamızı sağlayan kitabın değerli çevirmeni Aydan Yalçın ve Kairos Yayınevi, bu kitabı bizlerle buluşturduğunuz için.
Adelaide'ı çok uzun bir süre hatırlayacağım, buna eminim.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.