Hayır, Adalet Ağaoğlu’nun Dar Zamanlar Üçlemesi’nin son halkası. Üçlemenin önceki kitaplarında yıllara yayılan bir hikâyeyi izlerken, burada zaman daralıyor; ilk kitapta tanıdığımız Aysel’in bu kez yaşlılık zamanlarını ve elbette yine Türkiye’yi okuyoruz.
Kitabın ilk yarısı benim için büyük bir okuma keyfiydi. İç monologların ritmi, karakterlerin kendi içlerine doğru yaptıkları o küçük ama derin yolculuklar… Tam sevdiğim türden bir anlatı. Cümleler sanki zihnin içinden geçerken yakalanmış gibi; kırılgan ama canlı.
Fakat sonra metin yavaş yavaş başka bir yere evriliyor. Gerçek ile hayalin sınırı bulanıklaşıyor; sahneler birbirinin içine sızıyor. Bir noktadan sonra neyin yaşandığını, neyin yalnızca zihinde kurulduğunu ayırt etmek zorlaşıyor. Bu muğlaklık bazı cümleleri büyülü kılarken bazılarını da biraz havada bırakıyor.
Yine de üçlemenin son sayfasını kapattığımda içimde tuhaf bir memnuniyet vardı. Dar Zamanlar benim için kusursuz bir okuma yolculuğu oldu.
·
83 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.