MolloyEdebiyat
Beckett 1969'da Nobel aldı ve törene gitmemiş. "Felaket" diye nitelendirmiş. Bunu bilince Molloy'u okumak bambaşka bir anlam kazanıyor.
Molloy'da iki adam var biri annesini arıyor, diğeri birincisini arıyor. İkisi de kayboluyor. Yolculuğun amacı buharlaşıyor ama yürümek duruyorlar.
Godot'da bekliyoruz, Molloy'da yürüyoruz. Beckett'te sonuç değişmiyor.
En çarpıcı sahne belki de şu: Molloy 16 taşı 4 cebine mükemmel bir sistemle dağıtıyor. Bunun için sayfalarca hesap yapıyor. Sistemi buluyor sonra taşların yarısını denize atıyor. Çünkü Beckett için mesele varmak değil, anlam arayışının kendisi. Varınca anlam çöküyor.
Moran da aynı şeyi yaşıyor ama farkında değil. Düzeni, otoritesi, kimliği — birer birer denize düşüyor. Roman biterken başlangıçtaki Moran'ı tanıyamıyorsunuz. Çünkü o kimlik zaten bir kurguydu.
Beckett bunu İkinci Dünya Savaşı'nda Fransız Direniş'inde çalıştıktan, Nazilerden kaçtıktan sonra yazmış. Fransızcayı da bilinçli seçmiş kendi dilinden uzaklaşmak için. "Daha az iyi yazmak istiyorum" demiş. Daha az iyi yazmak için Nobel aldı.
Molloy bir roman değil, sistemli bir delilik ve o delilik bugüne kadar yazılmış en dürüst şeylerden biri
·
12 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.