Eyyy Jean Teule! Alan’ın sonu böyle olmak zorunda mıydı:(?!! Kitabın son cümlesi beni gerçekten kahretti. Eğer bu hikaye tam anlamıyla mutlu bir sonla bitseydi, hiç düşünmeden 10 puan verirdim.
Romanın merkezinde oldukça ironik bir fikir var: Bir intihar dükkanı. Hayatından vazgeçmek isteyen insanlara türlü yöntemlerle hayatlarına son verebilecekleri seçenekler sunan bir dükkan… Ve bu dükkan, depresyonu adeta yaşam biçimi haline getirmiş bir aile tarafından işletiliyor.
Fakat bu karanlık düzenin içinde ailenin ortanca çocuğu Alan adeta bir istisna.
Peltek konuşan, kıvırcık saçlı, hayat dolu bir çocuk. Her şeyin iyi tarafını görebilen biri. Dükkana gelen müşterilerin aldığı ölümcül ürünleri fark ettirmeden değiştiren, insanların ölmesine engel olmaya çalışan küçük bir umut kaynağı.
Alan’ın bu bitmek bilmeyen iyimserliği zamanla ailesine de bulaşıyor. Yıllardır karanlık bir atmosferle yönetilen dükkan yavaş yavaş değişmeye başlıyor. İntihar ürünleri satılan o kasvetli yer, insanların yemek yiyip eğlendiği, müziklerin çaldığı bir mekana dönüşüyor.
Herkes değişmeye başlıyor…
Herkes, Mösyö Tuvache hariç.
Depresyonundan kurtulamayan baba, odasında uzun bir dinlenmeden sonra aşağı indiğinde dükkanın bambaşka bir yere dönüştüğünü görüp adeta şok oluyor. Tam da o sırada yaşanan olaylar zinciri, Alan ile onu hayal kırıklığı olarak babası arasında trajik bir kovalamacaya dönüşüyor.
Ve işte o an…
Kitap boyunca hayatı savunan, ölümü sabote eden, umudu temsil eden Alan’ın sonu geliyor.
Çıktığı kulenin arkalıklarında dengesini kaybedip aşağıya düşmekte olan Alan’ı kardeşi Vincent yakalıyor. Ailenin tüm bireyleri dikkatle Alan’ı kurtarmaya çalışırken bir yandan da hayata dair pozitif planlar yapıyorlar, Mösyö Tuvache dahil! Yukarı çekilirken duyduğu şeylere sevinen Alan, babasının güldüğünü ilk kez görüyor. Ve misyonunu tamamladığını söyleyip elini bırakıyor.
“Hayat gerçekten yaşamaya değer mi?”
Alan’ın cevabı başından beri çok netti:
Evet. Hem de her şeye rağmen.
Peki neden sonu böyle oldu? Yazar burada vermek istediği mesaj neydi? Daha çok taze olduğu için henüz cevap bulamadığım bu sorulara; kitabı sindirince ve üzerine düşündükçe bulacağımı düşünüyorum..
İntihar Dükkanı kara mizah barındıran absürt fikirlerin ve derin bir yaşam sorgulamasının iç içe geçtiği kısa bir roman. Farklı bir okuma deneyimi yaşamak isteyen herkese önerimdir!
·
86 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.