Uzun aralıklarla kitabı 2 kez okudum Bir kez de sesli kitap olarak dinledim.
Biraz önce ikinci okumam bitti.
Kendimi prangadan kurtulmuş gibi hissediyorum.
Dostoyevski de garip bir betimleme hastalığı var. Tabii dönem şartları kitapların yazılış mantığı falan denilebilir. Ancak yapmış adam bu sporu.
Yer yer betimlemelerin ve yüzlerce isim ve lakabın arasında boğuluyorsun kitap okurken. Neredeyse herkesin üç ismi ve ayrıca isimlerinden türetilmiş bazen alakasız lakapları olması biraz yormuyor değil.
Ama Allah var güzel kitap. Allah ömür verirse 3-5 isterem 10 sene sonra bir daha okurum