Molière in, 
Cimri eserini okurken sık sık güldüğümü fark ettim. Harpagon’un paraya olan düşkünlüğü öyle bir noktaya varıyor ki insan hem şaşırıyor hem de ister istemez komik buluyor. Her şeyi parayla ölçmesi, çocuklarının mutluluğunu bile ikinci plana atması karakteri gülünç ama bir o kadar da düşündürücü hâle getiriyor. Aslında güldüğümüz şey biraz da insanın hırslarının onu nasıl körleştirdiği. Bence eserin en güçlü tarafı, mizahın arkasına saklanmış olan insan eleştirisi. Çünkü aslında Harpagon sadece tek bir karakter değil; insanın açgözlülüğünü ve sahip olduklarına körü körüne bağlanmasını temsil ediyor. Hem güldüren hem de insanın hırsları üzerine düşündüren klasik bir eser... Zevkle okudum.
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.