Bir hayat daha yok...
"Kalbin terazisi, yitirilmemiş hiçbir şeyin kıymetini hakkıyla ölçemiyor."
Adalet’in hikâyesi aslında oldukça sade başlıyor. Hayatı çok da sorgulamadan, biraz uzaktan yaşayan bir karakter. Ama ölümcül bir hastalık öğrendiğinde geçmişine dönüp bakmaya başlıyor. Çocukluğuna kadar gidip hayatındaki kırılma noktalarını, yaptığı ya da yapmadığı seçimleri sorguluyor. Çünkü bazen insanı en çok yoran şey yaptıkları değil, yapamadıkları oluyor. Nitekim kitapta geçen şu cümle de bunu çok güzel anlatıyor:
“Yaptıklarım değil, yapmadıklarım yüzünden suçlu hissediyordum.”
Kitap aslında sadece Adalet’in hikâyesini anlatmıyor. Bir insanın hayatını, hatalarını, pişmanlıklarını ve seçimlerini sorgulamasını anlatıyor. Genel olarak sakin ilerleyen ama insanın içinde küçük küçük sorular bırakan bir kitap. Nermin Yıldırım’ın dili oldukça akıcı. Benim için kitap, insanın kendi hayatına dönüp bakmasına sebep olan bir yolculuk gibiydi. Bazen geçmişle yüzleşmek, bazen de hayatın gerçekten “dokunarak” yaşanması gerektiğini hatırlatan bir hikâye. Kısacası, Dokunmadan sadece bir roman değil; insanın kendine sorduğu soruların da hikâyesi.
“Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım onu. Bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçsun sonunda. Bir çiçek büyütürdüm, varsın solsun sonunda. Bir omuz ısıtırdım, varsın gitsin sonunda. Dokunurdum. Ben eriyene dek, o eriyene dek, biz hiçleşip karışıncaya dek bu derin boşluğa, dokunurdum. Ama yok bir hayatım daha. Bir hayat daha yok.”
·
272 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yine leziz bir inceleme, kaleminize sağlık :) Kelimelerle olan o aranızdaki bağ artık iyice artıyor gibi!
